Vrijdag 25 januari werden we weer wakker onder de wolkeloze hemel van Santiago. We pakten in en gingen ontbijten op de patio van Wonderland Café. Het verbaast ons dat zo weinig mensen Engels spreken, zelfs jonge hippe gasten. Wel goed voor ons Spaans… meestal lukt het wel om iets te vragen of te bestellen maar zodra er dan een antwoord komt ben ik meestal de draad snel kwijt.

Om 11.00u moesten we ons appartement verlaten maar de kinderen wilden perse nog even zwemmen en er stond een contactmoment met de juf van Laurine gepland om 15.30u Belgische tijd. Het viel allemaal te combineren en rond 12.00u zijn we met een Uber op weg gegaan naar de luchthaven. Helaas vertelt Uber er niet bij dat de chauffeurs niet tot aan de terminal mogen rijden waardoor we nog een stukje met een shuttle bus moesten. Op zich geen probleem maar wel lastig met al onze bagage.

Wat het goedmaakte was de chauffeur zelf. Hij sprak uitstekend Engels omdat hij naar een Engelstalige school was geweest. We konden hem vragen waar de manifestatie over ging die we woensdagavond hoorden en zagen. Dit bleek een protest te zijn van de (omvangrijke) Venezolaanse bevolking van Santiago tegen de situatie in Venezuela. De verloofde van de taxichauffeur was Venezolaanse en hij had zelf ook meegelopen.

De andere vraag die ik hem stelde ging ook over een soort optocht die ik die ochtend zag vanaf het dak. Het was een lange stoet toeterende auto’s onder politiebegeleiding met een witte lijkwagen voorop. Veel auto’s hadden witte ballonnen uit het raam. Ik dacht dat het de begrafenis van een vooraanstaande persoon was. Het bleek wel een begrafenis te zijn maar dan van een gang-member. Zij worden blijkbaar met veel rumoer naar hun laatste rustplaats begeleid.

We waren ruim op tijd op de luchthaven en gaven onze ruimbagage af aan de SKY-counter. Voor de lunch probeerden we eens een buffet restaurant. Aan de ene kant zijn er een paar warme gerechten die voor je opgeschept worden en aan de andere kant staan salades, fruit en desserts opgesteld. De kinderen genoten van hun ruime portie kippenpoten met aardappelpuree en wij van de salades gevolgd door een flinke hoeveelheid verse aardbeien.

Aan de gate kreeg Laurine nog een lesje van Pieter. We waren totaal niet gehaast met als gevolg dat we ook helemaal niet meer opletten. Onze vlucht zou vertrekken om 15.50u en een half uur daarvoor beginnen met boarden maar opeens viel het me op dat niemand in onze buurt aanstalten maakten om in te stappen en dat ook niemand ook maar een beetje warm was aangekleed. Een kleine panieksituatie volgde omdat ik onze vlucht opeens ook niet meer op de monitors zag staan. Op zulke momenten is het wel heel onhandig dat zelfs het personeel op de luchthaven geen Engels spreekt… Toch iemand gevonden die de gatewijziging aangaf waar we bijna als laatsten aankwamen en meteen het vliegtuig in konden.

SKY is een soort Ryanair+ zonder service maar waar je wel 20kg als handbagage mee mag nemen. Gevolg is dat de bagagebakken propvol zitten. Allemaal gelukt en ook nog plaatsen bij elkaar in de buurt (om zeker naast elkaar te zitten moet je bijbetalen wat wij niet gedaan hadden). Ik was (en ben ook nu nog steeds) snipverkouden en kwam terecht tussen 2 Aziatisch uitziende mannen waarvan er een meteen een mondkapje opzette toen hij mij hoorde niezen en sniffen.

De vlucht ging goed met wat windzakken tijdens de daling en toen waren we in Patagonië!! Het eerste dat opviel was het felle licht. Het was ondertussen 19.15u maar het leek 14.00u ’s middags. Bij het taxien zag ik een grote haas wegspringen en verder veel zand, lage bosjes schuin door de wind, dramatische wolkenluchten en een zonnetje. Net de wadden 😉

Het luchthavengebouw is heel klein en we wandelden zo naar buiten, achter een mevrouw aan met een taxibordje en een goede prijs. We stapten in een mooie auto en zoefden naar het plaatsje. Onderweg begon het even te spetteren gevolgd door een prachtige grote regenboog. Wat een fantastische entree! Ons onderkomen is in een residentiele straat waar een mevrouw een aantal chalets heeft staan en het voorhuis van haar eigen huis verhuurd. In dat houten voorhuis zitten wij. Heel erg leuk en gezellig. De kinderen zagen het gelijk volledig zitten en verklaarden hier te willen blijven. De trampoline, boomhut en hondje in de tuin zaten er ook voor iets tussen.

En nu is het alweer tijd om Punta Arenas achter ons te laten. Vannacht nog heerlijk geslapen op een boxspring, onder een dekbed en straks op pad voor de eerste etappe in onze Toyota die de komende weken ons thuis zal zijn.

Gister het stadje bekeken en de auto opgehaald. De man van het verhuurbedrijf heeft de auto volledig uitgerust met allerlei dingen (hij lijkt een beetje op mij denk ik door bij van alles en nog wat te denken dat het wel van pas zal komen…). Hopelijk krijgen we al onze bagage er ook nog bij zo… We kregen vele tips, kaarten en documenten om de grens met Argentinië over te kunnen steken. De proefrit bracht ons naar de ‘zona franca’ een zielloos terrein met duty-free winkels die in een Oostblok land niet zouden misstaan. Bij de Unimarc inkopen gedaan en nog een keer thuis gekookt na de les van de kinderen.

Het weer valt vooralsnog erg mee. Het waait hard en het regent soms opeens maar tot nog toe is er ook veel zon(licht) en is het niet te koud. De wolken en de zee die je overal ziet zijn indrukwekkend en ik kan niet wachten om op pad te gaan! Het slapen in (en uitklappen….) van de tent zie ik nog niet helemaal voor me (in tegenstelling tot Sebastian die dit als een hoogtepunt ziet) maar we zullen later vandaag wel ervaren hoe dat in zijn werk gaat.

Waarschijnlijk zullen we de komende tijd heel weinig internet hebben.

Dinsdag vertrokken we vroeg in de ochtend naar de luchthaven in Buenos Aires voor het tweede deel van onze KLM vlucht. Het was vrijwel de gehele vlucht helder waardoor we de besneeuwde toppen van de Andes onder ons voorbij zagen komen.

Santiago voelde meteen heel anders aan dan Buenos Aires. Wat ruwer en onverzorgder maar ook een stuk kleiner en overzichtelijker (helaas ook veel duurder…). Het appartementje dat we gehuurd hebben ligt in de wijk Lastarria, naast een metrostation wat erg handig is. Het is nog iets kleiner dan ons vorige onderkomen en heeft geen airco maar met een paar ventilatoren is het nog net te doen. Op het dak is een klein zwembad wat vooral voor de kinderen heel fijn is. Ondanks de aanzienlijke temperatuur (ruim boven de 30 graden) voelt het niet zweterig.

De eerste avond zijn we iets gaan eten in een restaurantje in ons straatje, Bocanáriz. Geweldig lekker! De kinderen hebben het niet meegekregen want Sebastian viel al voor het eten gebracht werd in slaap en Laurine was zo moe dat ze er geen belangstelling voor had. Met een slapende zoon op mijn rug naar ons appartementje gewandeld.

Woensdagochtend namen we de metro naar de wijk Condes waar we ontbeten hebben en les gegeven. Daarna naar winkelcentrum Costanera waarin je een lift kunt nemen naar de bovenste verdieping. Het is het hoogste gebouw van Latijns Amerika (Sky Costanera). De lift zoeft in enkele seconden naar de 61ste verdieping, je voelt het aan je oren. Het was heel rustig toen wij er waren zodat we op ons gemak het uitzicht aan alle kanten konden bewonderen.

Een paar dingen gekocht voor de lunch en de metro genomen naar de andere kant van de stad, Quinta Normal. In het park iets gegeten en naar Museo Artequin gewandeld. Het gebouw dateert uit 1889 en was het Chileense paviljoen op de wereldtentoonstelling in Parijs. Er hangen replica’s van grote meesters op kinderhoogte en de kinderen kunnen er knutselen. Na een uurtje waren we er wel weer klaar en zijn we richting zwembad gegaan. De kinderen wilden ’s avonds heel graag naar een ‘rijst-restaurant’ wat een lekkere Thaise streetfood bar is geworden gevolgd door een ijsje in de avondzon. Sebastian vond het net de Glacier de la Poste in Knokke 😉

Vanmorgen vroeg opgestaan en om 7.30u vertrokken naar het busstation voor een dagtrip naar Valparaíso. Vantevoren keek ik pro forma nog even naar het weerbericht maar ook in Valparaíso beloofde het warm te zijn. Goed een uur buiten Santiago begon het dicht te trekken en toen we Valparaíso binnenreden zagen we mensen met jassen, truien en lange broeken… het deed me denken aan ons uitstapje naar Ronda in de Paasvakantie waar het onverwacht 5 graden bleek te zijn. Hier was het wel iets warmer maar met blote armen en benen toch heel fris! Blijkbaar zorgt de nabijheid van de zee voor koele, nevelige ochtenden en breekt in de middag de zon door. In een grote supermarkt snel een paar truitjes gekocht. Die komen in Patagonië vast nog van pas.

Na een eerste ritje in een ‘collectivo’ kwamen we in het centrum. De stad heeft veel hoogteverschil waardoor er steile trappen en wankele liftjes zijn tussen de verschillende buurten. Kenmerkend voor Valparaíso zijn de gekleurde huizen en muurschilderingen. Die zie je inderdaad overal maar vaak is het ook lelijke graffiti. Verder veel afval, zwerfhonden en algeheel verval waardoor wij niet echt onder de indruk raakten.

Rond 13.30u hadden we het wel gezien en besloten we terug te gaan. Wederom konden we voor een klein bedrag met een collectivo mee die ons voor de deur van het busstation afzette. Per comfortabele bus terug naar Santiago, stukje in de metro en op naar het zwembad voordat ‘school’ begon. Ik heb een paar wasjes gedaan en Pieter les gegeven.

Vanavond wilden we pizza eten maar dat bleek iets lastiger dan verwacht omdat alle pizzatenten die we tegenkwamen bedoeld waren om af te halen. Tenslotte maar een paar pizza’s meegenomen en op een bankje opgegeten. Nog even ervan genieten dat het hier ’s avonds heerlijk warm is.

We zijn de zondagochtend begonnen met een wandeling door Palermo, de buurt waar ook ons appartementje ligt. Het is een wijk die een beetje lijkt op Greenwich Village in New York gecombineerd met de Negen straatjes in Amsterdam. Leuke winkeltjes (helaas allemaal gesloten op zondagochtend), veel groen, koffietentjes en pleinen. Sebastian voelde zich niet zo lekker en had helaas geen zin meer om verder te lopen.

Een taxi genomen die ons met een mega omweg naar de wijk San Telmo bracht. Hier is op zondagochtend een grote vlooienmarkt en wordt er tango gedanst. De sfeer in deze wijk is helemaal anders dan Palermo, rauwer, drukker en toeristischer maar wel gezellig. In een cafeetje dronken we iets en speelden een potje Rummikub dat onderbroken werd door de baas van het café die ons duidelijk maakte dat het niet toegestaan was om te spelen in het café. Wij waren verbouwereerd en protesteerden maar we moesten stoppen.

Na een bezoek aan de mooie overdekte markt en de omringende straten werd het heel druk en vertrokken we naar onze volgende bestemming: La Boca. Deze wijk staat bekend om de felgekleurde huisjes maar ook als een onveilige plek. Een wandeling door El Caminito (het kleine weggetje) duurt niet lang omdat het wordt afgeraden in de omliggende straten te gaan kijken en na een kleine lunch in het moderne Café Proa gingen we verder.

Volgende stop was het park maar onderweg zagen we de grote stalen bloem, Floralis Genérica, die op veel affiches van BA prijkt en besloten we uit te stappen. Op de kaart lijkt het vanaf hier naar het park niet zo heel erg ver maar het bleek toch een wandeling van meerdere kilometers…

In het park nog een beetje rondgewandeld maar Sebastian had het ondertussen zo gehad dat er niet veel lol meer aan was. Thuisgekomen sprongen de kinderen in het zwembad en zijn we op tijd naar restaurant La Cabrera gegaan.

Wanneer er in het vorige verslag enige twijfel was of we wel een tafel zouden krijgen in Don Julio….

Twijfel was gegrond. Maar zoals overal ter wereld “KIDS are the business”. De mensen voor ons in de rij kregen enkel een tafel buiten toegewezen, de mensen achter ons in de rij mochten anderhalf uur wachten!!!

Over Don Julio kan ik kort zijn. Is het een aanrader?

Si, claro que si.

Groetjes,

Pieter

Donderdagochtend zijn we aangekomen na een voorspoedige reis. De Thalys van Antwerpen naar Schiphol bracht ons in minder dan een uur naar de luchthaven, de vriendelijke KLM mevrouw zorgde ervoor dat we veel bagage mochten inchecken, er was nog tijd voor poffertjes, bagage- en paspoortcontrole gingen uiterst vlot en we mochten op tijd het vliegtuig in. Helaas duurde het daarna nog ruim een uur voor we daadwerkelijk vertrokken maar dit zorgde maar voor een half uur latere aankomst.

Ook in Buenos Aires wandelden we zo door de ‘migracion’ en lag de bagage al op de band. Met een ‘Cabify’ (variant op Uber) naar de stad en in ons AirBnb appartementje hartelijk ontvangen. Ons tijdelijke thuis is in de wijk Palermo aan de achterkant van een gebouw, dus geen last van lawaai. Het is klein maar efficiënt ingericht en heeft alles wat we nodig hebben.

We wilden geld wisselen en een Argentijnse sim-kaart kopen en dachten dit wel te voet te kunnen doen maar na een stevige wandeling waren we nog totaal niet in de buurt van onze bestemming. We vonden wel een bank (Banco Nacion) waar we gewisseld hebben en een leuke plek voor de lunch (Frankie400). Taxi’s zijn overal en helemaal niet duur dus daarmee onze tocht vervolgd. In het prachtige shopping center Palermo Alto (waar ik me wel even had kunnen vermaken…) een Argentijnse sim gekocht (Claro) en het eerste ijsje (Freddo) verorberd.

Hierna waren we toch best moe dus terug naar het appartement, wat boodschappen gedaan in de lokale Día supermarkt en lekker thuis gebleven.

Gisteren (vrijdag 18 jan) was niet mijn beste dag. We begonnen met het geven van school. Het had ’s nachts geregend en de ochtend was grijs en koel, perfect om met de home schooling te starten. Daarna wilden we op pad maar ik voelde me onrustig omdat ik toch bepaalde dingen niet zo goed had geregeld als ik had gepland en dat gaf me, in combinatie met een lichte jet lag, een kort lontje… Paar zaken opgelost en op pad gegaan. M’n slechte humeur verdween in de zen-omgeving van de Jardin Japones. Daarna een bezoekje gebracht aan een boekhandel die in alle ‘must-see’ lijstjes voorkomt (El Ateneo Grand Splendid). Het was een theater waar nu boekenrekken staan op de plaatsen van de stoeltjes. Heel mooi maar ook weer niet zo ontzettend geweldig als de recensies deden geloven vonden wij.

Tijdens een plotselinge wolkbreuk sprongen we weer in een taxi op weg naar het kindermuseum (Museo de los Ninos, Abasto). Dit bleek een schot in de roos. Een museum vol met grote mensen dingen op kindermaat: een supermarkt waar ze eerst ‘geld’ kregen, hun wagentjes mochten volladen en daarna mochten afrekenen, een tv studio met camera’s, auto’s waar ze op alles mochten drukken en zelfs een gynaecologie praktijk (Dr. Rossi, echt waar) waar ze konden doen alsof ze een echo maakten en waar blanke en donkere babytjes tevoorschijn kwamen.

Het museum zit in een winkelcentrum waarvan we vandaag hoorden dat er de enige koshere Mc Donalds in gevestigd is (niet gezien). Het viel Pieter al op dat er veel Joodse mensen rondliepen en het blijkt dus in de Joodse wijk te liggen. Met wat kleine supermarktinkopen terug naar huis. Na de apero had ik niet veel zin meer om de deur uit te gaan maar toch vertrokken naar een Armeens restaurant (Sarkis) om de hoek. We waren er iets voor 20.00u en er stond een grote groep mensen voor de deur. Om 20.00u ging de deur open en werden de namen genoteerd die even later afgeroepen werden om naar binnen te gaan. Het was een grote zaal, niet bijzonder sfeervol maar enorm populair en na het eten begrepen we waarom, het was heel erg lekker!

Vanmorgen (zaterdag 19 jan) goedgemutst opgestaan en na een uurtje school vertrokken naar het centrum voor een free-walking-tour van Recoletta en Retiro. We hebben de wandeling (van 3 uur) voor 2/3 kunnen doen maar toen was het voor Laurine en Sebastian genoeg en keerden we terug naar ons huisje voor een duik in het zwembad. Vanavond hopen we (lees: Pieter, Sebastian en Laurine) Argentijnse steak te gaan eten in een goed aangeschreven resto. Reserveren is de komende weken niet meer mogelijk dus gaan we ons geluk beproeven op het voor Argentijnen zeer vroege uur van 19.00u.

Woensdag namen Laurine en Sebastian afscheid van hun klasgenoten. Ze kregen beide een mooi aandenken in de vorm van een boekje met tekeningen voor Laurine en een t-shirt met de namen van zijn klasgenoten voor Sebastian. Heel erg leuk!