Punta Arenas

Vrijdag 25 januari werden we weer wakker onder de wolkeloze hemel van Santiago. We pakten in en gingen ontbijten op de patio van Wonderland Café. Het verbaast ons dat zo weinig mensen Engels spreken, zelfs jonge hippe gasten. Wel goed voor ons Spaans… meestal lukt het wel om iets te vragen of te bestellen maar zodra er dan een antwoord komt ben ik meestal de draad snel kwijt.

Om 11.00u moesten we ons appartement verlaten maar de kinderen wilden perse nog even zwemmen en er stond een contactmoment met de juf van Laurine gepland om 15.30u Belgische tijd. Het viel allemaal te combineren en rond 12.00u zijn we met een Uber op weg gegaan naar de luchthaven. Helaas vertelt Uber er niet bij dat de chauffeurs niet tot aan de terminal mogen rijden waardoor we nog een stukje met een shuttle bus moesten. Op zich geen probleem maar wel lastig met al onze bagage.

Wat het goedmaakte was de chauffeur zelf. Hij sprak uitstekend Engels omdat hij naar een Engelstalige school was geweest. We konden hem vragen waar de manifestatie over ging die we woensdagavond hoorden en zagen. Dit bleek een protest te zijn van de (omvangrijke) Venezolaanse bevolking van Santiago tegen de situatie in Venezuela. De verloofde van de taxichauffeur was Venezolaanse en hij had zelf ook meegelopen.

De andere vraag die ik hem stelde ging ook over een soort optocht die ik die ochtend zag vanaf het dak. Het was een lange stoet toeterende auto’s onder politiebegeleiding met een witte lijkwagen voorop. Veel auto’s hadden witte ballonnen uit het raam. Ik dacht dat het de begrafenis van een vooraanstaande persoon was. Het bleek wel een begrafenis te zijn maar dan van een gang-member. Zij worden blijkbaar met veel rumoer naar hun laatste rustplaats begeleid.

We waren ruim op tijd op de luchthaven en gaven onze ruimbagage af aan de SKY-counter. Voor de lunch probeerden we eens een buffet restaurant. Aan de ene kant zijn er een paar warme gerechten die voor je opgeschept worden en aan de andere kant staan salades, fruit en desserts opgesteld. De kinderen genoten van hun ruime portie kippenpoten met aardappelpuree en wij van de salades gevolgd door een flinke hoeveelheid verse aardbeien.

Aan de gate kreeg Laurine nog een lesje van Pieter. We waren totaal niet gehaast met als gevolg dat we ook helemaal niet meer opletten. Onze vlucht zou vertrekken om 15.50u en een half uur daarvoor beginnen met boarden maar opeens viel het me op dat niemand in onze buurt aanstalten maakten om in te stappen en dat ook niemand ook maar een beetje warm was aangekleed. Een kleine panieksituatie volgde omdat ik onze vlucht opeens ook niet meer op de monitors zag staan. Op zulke momenten is het wel heel onhandig dat zelfs het personeel op de luchthaven geen Engels spreekt… Toch iemand gevonden die de gatewijziging aangaf waar we bijna als laatsten aankwamen en meteen het vliegtuig in konden.

SKY is een soort Ryanair+ zonder service maar waar je wel 20kg als handbagage mee mag nemen. Gevolg is dat de bagagebakken propvol zitten. Allemaal gelukt en ook nog plaatsen bij elkaar in de buurt (om zeker naast elkaar te zitten moet je bijbetalen wat wij niet gedaan hadden). Ik was (en ben ook nu nog steeds) snipverkouden en kwam terecht tussen 2 Aziatisch uitziende mannen waarvan er een meteen een mondkapje opzette toen hij mij hoorde niezen en sniffen.

De vlucht ging goed met wat windzakken tijdens de daling en toen waren we in Patagonië!! Het eerste dat opviel was het felle licht. Het was ondertussen 19.15u maar het leek 14.00u ’s middags. Bij het taxien zag ik een grote haas wegspringen en verder veel zand, lage bosjes schuin door de wind, dramatische wolkenluchten en een zonnetje. Net de wadden 😉

Het luchthavengebouw is heel klein en we wandelden zo naar buiten, achter een mevrouw aan met een taxibordje en een goede prijs. We stapten in een mooie auto en zoefden naar het plaatsje. Onderweg begon het even te spetteren gevolgd door een prachtige grote regenboog. Wat een fantastische entree! Ons onderkomen is in een residentiele straat waar een mevrouw een aantal chalets heeft staan en het voorhuis van haar eigen huis verhuurd. In dat houten voorhuis zitten wij. Heel erg leuk en gezellig. De kinderen zagen het gelijk volledig zitten en verklaarden hier te willen blijven. De trampoline, boomhut en hondje in de tuin zaten er ook voor iets tussen.

En nu is het alweer tijd om Punta Arenas achter ons te laten. Vannacht nog heerlijk geslapen op een boxspring, onder een dekbed en straks op pad voor de eerste etappe in onze Toyota die de komende weken ons thuis zal zijn.

Gister het stadje bekeken en de auto opgehaald. De man van het verhuurbedrijf heeft de auto volledig uitgerust met allerlei dingen (hij lijkt een beetje op mij denk ik door bij van alles en nog wat te denken dat het wel van pas zal komen…). Hopelijk krijgen we al onze bagage er ook nog bij zo… We kregen vele tips, kaarten en documenten om de grens met Argentinië over te kunnen steken. De proefrit bracht ons naar de ‘zona franca’ een zielloos terrein met duty-free winkels die in een Oostblok land niet zouden misstaan. Bij de Unimarc inkopen gedaan en nog een keer thuis gekookt na de les van de kinderen.

Het weer valt vooralsnog erg mee. Het waait hard en het regent soms opeens maar tot nog toe is er ook veel zon(licht) en is het niet te koud. De wolken en de zee die je overal ziet zijn indrukwekkend en ik kan niet wachten om op pad te gaan! Het slapen in (en uitklappen….) van de tent zie ik nog niet helemaal voor me (in tegenstelling tot Sebastian die dit als een hoogtepunt ziet) maar we zullen later vandaag wel ervaren hoe dat in zijn werk gaat.

Waarschijnlijk zullen we de komende tijd heel weinig internet hebben.