Torres del Paine

De dagen begin ik kwijt te raken. Dit is echt leven met de dag en ik kan de controle steeds beter loslaten. We hebben een aantal dagen van vrijwel geen internet bereik achter de rug en dat was eigenlijk heerlijk.

Het was gister vrijdag en we zijn 3 nachten in Torres del Paine geweest, dus we vertrokken dinsdagochtend van camping Pingo Salvaje. Maandag was het een prachtige dag waarop de kinderen ‘s middags een paardrijtocht gemaakt hebben. In Chili is alles heel duur en daarbij ben ik geen grote fan van paardrijden. Laurine en Sebastian wilden het wel heel graag dus zij gingen op pad met ieder een gaucho om ze te vergezellen. Het materiaal was prima, goede caps en chaps en stevige zadels. Sebastian kreeg een groot wit paard en Laurine een iets kleiner bruintje. Er gingen ook twee honden mee en daar vertrok de karavaan de heuvels in. Pieter en ik ruimden de boodschappen op die we in Puerto Natales gedaan hadden en maakten een wandeling over het terrein. Het weer was goed, de luchten dreigden en lieten af en toe wat druppels los maar over het algemeen aangenaam. De wind viel ook mee. Na bijna een uur kwamen de kinderen terug. Ze vonden het prachtig maar hadden beide wel wat last van hun beenspieren.

Een groot vuur gemaakt en wat gekokkereld. De kudde paarden kwam weer een paar keer voorbij gedenderd maar nu wel gecontroleerd door een gaucho en honden. ’s Nachts hoorden we het regenen en toen we ’s ochtends de tent openden was het heel koud en zagen we dat alle bergen een flinke laag sneeuw gekregen hadden. Bij ons bleef het beperkt tot regen en was het net boven het vriespunt. Snel ingepakt maar toen kregen we de rits van het afdekzeil van onze tent niet vast. Er zat een stukje stof tussen. Het zware plastic was stug door de kou en even met blote handen iets doen zorgde binnen de kortste keren voor bevroren vingers. Een van de rangers hielp ons en kneep met een tang het lipje van de rits weer aan. We konden vertrekken. Ondertussen regende het stevig.

Naar Torres del Paine kun je via een ‘snelweg’ (een simpele maar betonnen weg) of via een ‘ripio’ weg met kleinere afstand. Wij kozen de kortere variant omdat die ons via een andere ingang het park in zou leiden, dichter bij onze camping. De weg was prima te doen, zelfs in hele natte omstandigheden. Het hield niet op met regenen en toen we bij de ingang van Torres del Paine aankwamen was het opgewarmd tot 4 graden… Van de majestueuze ‘torres’ zagen we niets maar toch was het een bijzonder moment om in TDP aan te komen.

We vonden onze camping gemakkelijk en kregen een beschutte plaats vanwege onze hoge tent. Iedere plek heeft een schuilhutje, een picknicktafel en een stenen bbq. De plaatsen zijn ruim en in ons geval inderdaad goed beschut. Het leek even wat droger te worden en we besloten er toch op uit te gaan. Gehuld in meerdere lagen (o.a. thermisch ondergoed, een winterjasje met daaroverheen een regenjas, muts, handschoenen, etc.) gingen we op pad voor een trekking naar Mirador Condór. Het eerste deel ging het nog, we hadden de wind in de rug en liepen omhoog door een bos vol afgebrande bomen. Hoe hoger we kwamen hoe harder het waaide. We moesten de kinderen echt vasthouden om niet te vallen. Dicht bij de top werden we gewaarschuwd om de kinderen vast te houden tegen de wind. Sebastian wilde niet mee en bleef in de beschutting van een grote steen wachten tot wij terug waren. We hebben de top gehaald maar je kon er niet rechtop staan door de wind.

De afdaling was geen feest met de striemende regen en felle wind die we nu vol van voren kregen. Terug op de camping waren we volledig verkleumd. Er bleek geen warm water te zijn in de douches bij ons in de buurt omdat er geen gaslevering was geweest, blijkbaar een reguliere situatie. Gelukkig bleek er in een wasgebouw verder weg nog wel warm water. Uitkleden was al een toer, zo koud waren we! Na enigszins opgewarmd te zijn wilden we eten in het restaurant omdat we niet buiten konden zijn vanwege de kou. Het restaurant bleek alleen pas om 20.00u open te gaan… Gelukkig zijn onze slaapzakken dik en hadden we het ’s nachts niet koud. We stonden de volgende dag op met een zonnetje!

Besloten om een beetje te haasten zodat we de catamaran van 9.00u konden halen over Lago Pehoé. Doel was een deel van de beroemde W-trekking te wandelen. Het was een heerlijke dag, wel nog veel wind maar in de beschutte delen best warm door de zon. De kinderen liepen stevig door en rond 13.30u bereikten we Campamento Italiano. Op de terugweg zeurde Laurine een beetje maar het ging over het algemeen heel goed en we waren op tijd voor de boot van 17.00u. Een dikke 16km gewandeld zonder noemenswaardige pauze.

Donderdag reden we richting Lago Grey waar we deze keer een iets kortere wandeling maakten naar het uitkijkpunt voor de gletsjer. De eerste keer dat we ijsbergen zagen! Fantastisch! Zo’n mooie kleur blauw! In het restaurant gegeten en les gegeven. In de nacht waaide het enorm. We sliepen er heel slecht door.

Vrijdagochtend voelde je de verandering van temperatuur, het was opeens een stuk warmer. We pakten in en reden richting de andere uitgang van Torres del Paine, Laguna Amarga. Onderweg zagen we guanacos (een soort lama’s), nandus (een soort kleine struisvogels), allerlei soorten vogels waaronder flamingo’s. Het waaide nog steeds maar je kon opeens eventjes zonder jas uit de auto zonder meteen te bevriezen. We lieten Torres del Paine achter ons en vertrokken op weg naar El Calafate.