Puerto Natales

Lunchen in het stadje met internet. Echt bizar om weer eens ergens te zijn waar je helemaal geen signaal hebt van iets. Gisterochtend op ons gemak de auto ingepakt en afscheid genomen van het zuidelijkste punt waar we deze reis zullen zijn. Er scheen een heerlijk zonnetje in Punta Arenas maar (natuurlijk) waaide het wel weer hard.

De route van Punta Arenas naar Puerto Natales is geheel verhard. Er was weinig verkeer (is volgens mij de normale situatie hier) dus we schoten goed op. Het eerste uur is er vrijwel niets te zien. Het landschap is droog, vlak en dor met her en der een estancia. Overal zie je de lucht en de wolken lijken dichtbij te zijn. Het licht is scherp en zelfs met lichte regen wil je een zonnebril op. De wind trekt aan de auto maar onze stevige auto met dito chauffeur doen het goed!

Na een paar uur is het landschap aanzienlijk veranderd. De eerste heuvels verschijnen en daarna in de verte de witte toppen van de Andes. We zien een groepje lama’s/alpaca’s/vicuna’s (ik weet het verschil niet), een struisvogel met jongen, grote roofvogels in de lucht, allerlei andere vogels en héél veel schapen, af en toe runderen en paarden.

In de verte zien we stof in de lucht en als we dichterbij komen blijkt het een groep kalveren te zijn die door gaucho’s worden voortgedreven. Gaucho’s zien er dus echt uit zoals wij ze zien op tv: grote hoeden, hele wijde broeken met halfhoge laarzen erover, een wit hemd en grote touwen over de schouder.

Na een goede 3 uur rijden arriveerden we in Puerto Natales waar we meteen gingen tanken. Blijkbaar moet je iedere gelegenheid aangrijpen om te tanken omdat je nooit weet wanneer de volgende gelegenheid zich voordoet. Onze auto rijdt heerlijk maar is niet bepaald zuinig: met een tank van 80L kunnen we 500km rijden.

Vanaf Puerto Natales is het nog een klein half uur rijden naar de plek die ik gekozen heb voor de komende 2 nachten. De laatste 6,5 km gaan over een onverharde weg richting Laguna Sofia en net daarvoor begint estancia Pingo Salvaje. We melden ons aan bij de receptie en worden ingeschreven door een jonge vrouw (gekleed in gaucho-stijl maar wel met gelakte nagels) die wederom geen woord Engels spreekt. Haar man is met een paard bezig en we zien een klein jongetje, blijkbaar hun zoontje. Hij wordt door zijn vader in het zadel gezet en gaat er galopperend vandoor. Onze monden vielen open van verbazing. Waarschijnlijk kan hij niet fietsen 😉

De camping is een mysterieus terrein met bomen in vreemde vormen waar korstmossen aanhangen. Er zijn 9 plekken met ieder een grote bbq, een vuurkuil en een houten tafel met banken. Wij kozen een plek maar werden er door een Chileense mijnheer meteen op geattendeerd dat er veel wind zou zijn daar. Weten wij veel…

Een andere plek gekozen, echt schitterend. Aan 2 kanten rijzen hoge bergen omhoog die de wind enigszins tegenhouden. We waren er zelf heel erg verbaasd over dat we de daktent zonder problemen uitgeklapt kregen. Ook het vuur brandde binnen de kortste keren. De kinderen roosterden worstjes boven het vuur. Genieten maar wel met een bang hartje voor de nacht. Ondertussen waren alle mensen vertrokken dus we waren er helemaal alleen.

Rond 21.00u ons met zijn 4 in de daktent gepropt en eerlijk gezegd viel het best mee. Om nou te zeggen comfortabel, nee maar wel ok en in ieder geval gezellig. Ik was er bang voor dat ik de hele nacht wakker zou liggen maar dat gebeurde niet want ik werd wakker van het licht wat betekende dat het toch een uur of 6 was. Dichtbij hoorde ik gesnuif en toen we de tent openden bleek de hele kudden paarden op de camping te lopen grazen.

Ontbijten deden we tussen de paarden waarvan nieuwsgierige exemplaren soms op een metertje afstand kwam. Na het ontbijt kwam er een gaucho om ze weer te verzamelen, blijkbaar was het toch niet helemaal de bedoeling om gasten zo up close kennis te laten maken met hun huisdieren. De kinderen willen graag paardrijden maar dat kon vanmiddag pas. Nu dus even in het stadje om de laatste boodschappen te doen en een extra jerrycan met benzine te tanken. Morgen vertrekken we vroeg richting Torres del Paine en het volgende tankstation zal pas weer in Argentinië liggen.

Het is allemaal heel leuk om mee te maken. Zelfs al zit ik nu met gloeiende wangen in dit cafeetje vanwege de koude wind die er buiten steeds is. De mutsen, handschoenen en thermische kleding is al uit de tas gekomen en we lopen nu alle 4 op bergschoenen. Vallen we ook iets minder op tussen de andere hardcore buitenmensen hier 😉