zaterdag 16 maart: aankomst Cusco 6.00u

Geboekt bij het Hilton omdat we daar een goedkope tweepersoonskamer met 2 dubbele bedden gevonden hadden op een boekingssite die ik nog niet kende (trip.com). In eerste instantie werd ons verteld dat de kamer nog niet klaar was, tenzij we $75 zouden betalen. Hier hadden we al op gerekend dus we vertelden de mijnheer bij de receptie dat we wel in de lobby zouden wachten. Dat vond hij blijkbaar zo lastig dat we 15 minuten later opeens wel naar onze kamer mochten (zonder bijbetaling). Nog even een dutje gedaan en toen de stad in. Cusco is een prachtige stad met een gezellige sfeer. Ons hotel lag in een hogere wijk waardoor het wel een behoorlijke klim was naar boven maar wel met uitzicht.

Zondag 17 maart: 7.20u aanwezig zijn op Wanchaq station

We hadden kaartjes gereserveerd voor de Vistadome 203 trein van Peru Rail maar vanwege de regentijd moesten we het eerste stuk met een bus afleggen. De bus stond klaar op het terrein van het station en alles was piekfijn verzorgd. In Ollantaytambo stapten we uit de bus en na een korte wandeling waren we op het station. De trein was erg mooi met ruiten in het plafond zodat je overal om je heen kon kijken. Tijdens de rit kregen we een drankje, broodje en tropische vrucht geserveerd. De overige mensen in onze coupe waren Amerikanen die een cruise maakten van Buenos Aires helemaal rond Zuid-Amerika. De rit was heerlijk met prachtige uitzichten.

Om iets over 12.00u kwamen we aan in Machu Picchu Pueblo. Voorheen heette het Aguas Calientes maar nu dus Machu Picchu dorp. We zouden opgehaald worden door iemand van de accommodatie die we geboekt hadden maar dat liep een beetje mis. We moesten dus even wachten voor er een mevrouw aankwam die ons voorging naar het hotel (Samananchis Muchu Picchu Pueblo). Prima kamer met 5 ruime bedden en uitzicht op een klaterende waterval.

Rond 13.00u begon het keihard te regenen. Tussen de buien door naar een restaurantje gegaan waar we lekker hebben gegeten, les gegeven en kennisgemaakt met 2 dames die ook de volgende dag naar de ruines zouden gaan, een van hen voor de 5e keer!

Omdat het bleef stortregenen zijn we een beetje blijven hangen in het restaurantje en laat in de middag teruggegaan naar ons hotel.

Zondag 18 maart: om 7.00u vertrokken naar de bus die ons naar Machu Picchu ging brengen. Er was een rij maar het duurde niet lang voor we in een bus zaten. De weg omhoog was weer erg mooi maar ook erg bewolkt. Boven aangekomen zagen we dan ook helemaal niets van het uitzicht. Onze eerste aanblik van Machu Picchu was dan ook een heleboel mist…

We besloten eerst de beklimming van Machu Picchu Mountain te gaan doen. Je moet kaartjes kopen voor een bepaald tijdslot en we waren iets te vroeg maar gelukkig mochten we toch doorlopen. Tijdens de start van de beklimming begon het te druppelen en niet veel later regende het heel hard. De beklimming was steil, glibberig en op sommige stukken heel eng door het smalle pad met afgrond aan de andere kant maar we waren blij dat we doorgezet hebben. Boven aangekomen werd het droger en zagen we af en toe tussen de wolken door een flardje van de ruines. Weer een leuk Nederlands stel ontmoet uit… Amsterdam!

Op de top een beetje rondgehangen maar het zag er niet naar uit dat het heel snel open zou trekken. Op de weg naar beneden werd het droog en halverwege zagen we voor de eerste keer de ruïnes in volle glorie liggen. Een prachtig gezicht!! Beneden aangekomen trok het open en werd het heel erg zonnig en lekker warm. We besloten eerst naar de Inka bridge te gaan. Nog een flink stuk wandelen en toen we er aankwamen was ik heel erg verbaasd dat je er zo mocht wandelen. Zo eng!! Een hele smalle richel met een koord aan de kant van de berg en letterlijk niets aan de andere kant! We moesten zelfs nog uitwijken voor een lama die ook het pad gebruikte.

Onze trein terug was om 15.20u, we voelden de tijdsdruk en er was zoveel te zien. We vonden het allemaal supermooi en we besloten niet te pauzeren maar zo veel mogelijk rond te lopen om alles te kunnen zien. Ik heb het vaak gelezen dat mensen Machu Picchu een magische plek vinden of dat ze er een bepaalde energie voelden. Ik moet toegeven dat wij dat ook hadden. Zelfs al is het erg toeristisch en ben je er zeker niet alleen toch sta je met je mond open van verbazing over hoe de Inca’s (eigenlijk was alleen de koning Inca en het volk Quechua’s maar de Spanjaarden hebben er allemaal Inca’s van gemaakt) zoiets moois en doordachts hebben kunnen realiseren op zo’n plek.

We hopen nog een keer de kans te krijgen terug te gaan naar Machu Picchu want dit ene bezoek was niet genoeg om alles te kunnen zien. Terug in de bus naar het dorp en daar weer de trein genomen. Deze keer hadden we een iets eenvoudiger variant gereserveerd maar er waren nog steeds grote ramen zodat we ook nu weer volop genoten van het spectaulaire landschap rondom ons. Vanaf Ollantaytambo ging het weer verder met de bus en deze keer in de stromende regen. Hele stukken straat stonden blank en de binnenkant van de voorruit besloeg waardoor we soms wat ongerust waren of het allemaal goed zou gaan.

Weer terug in Cusco regende het nog steeds pijpenstelen. Snel in een taxi gestapt en terug naar het Hilton waar we hartelijk ontvangen werden. Door een fout met het boeken van een ticket bleven we tot 21 maart in Cusco maar dat vonden we niet erg. Het hotel was prachtig met het beste ontbijt dat we tot nog toe gehad hadden en in Cusco is van alles te zien.

Dinsdag 19 maart hebben we rustig aan gedaan. Les gegeven en een beetje rondgelopen in de stad. Ik had heel veel spierpijn in mijn kuiten van de beklimming van de berg!

Woensdag 20 maart hebben we nog een free walking tour gedaan van het centrum van Cusco wat erg interessant was. De kinderen vinden er niets aan omdat ze het niet verstaan dus bij iedere stop mochten zij even op onze telefoons spelen zodat zij het ook volhielden. Na de walking tour hebben we ze beloond met een lunch bij Mc Donalds. Weliswaar een hele basic variant met een beperkt aanbod maar de kinderen vonden het toch fantastisch.

Op tijd naar bed voor een vroege wake up call voor onze vlucht van 6.29 uur!

In eerste instantie wilden we van La Paz met de nachtbus naar Uyuni reizen om daar een tour te doen over de zoutvelden. Echter lazen we steeds meer over de stad Sucre en leek het ons toch jammer maar zo weinig van Bolivia te zien. Op internet vonden we een aantal enthousiaste verhalen van mensen die een auto hadden gehuurd in Sucre en ook op een Nederlandse reiswebsite las ik dat er sinds kort self-drives door Boliva worden aangeboden. Maanden terug had ik al contact gehad met een verhuurbedrijf in Sucre en we besloten bij dat bedrijf een auto te huren. De bus reservering van La Paz naar Uyuni afgezegd en afgesproken om maandag 4 maart de auto op te halen in Sucre. Vanwege Carnaval was het bedrijf een aantal dagen gesloten maar er zou iemand aanwezig zijn.

De vorige auto’s die we huurden hadden duidelijke knoppen om de 4×4 aan te zetten maar bij de Mitshubishu bleek dit niet zo duidelijk. De mevrouw die het papierwerk in orde bracht wist niets van de auto en sprak geen Engels wat het er niet makkelijker op maakte. Ook telefonisch contact met de vrouw met wie we de verhuur hadden afgesproken maakte niet genoeg duidelijk. Omdat we echt niet wilden vertrekken zonder duidelijke instructie wat aangedrongen waarna er toch mensen naar het kantoor kwamen om alles uit te leggen.

Na korte tijd snapte Pieter hoe alles in elkaar zat en konden we vertrekken. We werden gewaarschuwd voor dronken bestuurders op de weg vanwege Carnaval en daarom veel te toeteren, wat we dus fanatiek deden bij iedere bocht en zijstraat. Zonder kleerscheuren reden we Sucre uit op weg naar Potosí. Het weer was zonnig en warm. Het landschap was niet zo overweldigend mooi als eerder maar toch aangenaam om doorheen te rijden. De weg was goed onderhouden en we moesten meerdere keren tol betalen.

Hoe dichter we bij Potosí kwamen, hoe donkerder de lucht werd en bij het binnenrijden van de stad brak er een fors onweer los. Potosí is de stad waar de Spanjaarden bergen en bergen zilver uit de mijnen hebben (laten) halen en nog steeds wordt er in de mijnen gewerkt. Je ziet her en der mijnen en smelterijen in verschillende stadia van verval. Ik was bang dat de straatjes in Potosí te smal zouden zijn voor onze grote auto maar dat bleek mee te vallen. Wel vervelend was de afwezigheid van een parkeerplaats bij het door ons gereserveerde hostel. We reden er langs en konden nergens stoppen, daarnaast leek het of het dicht was. In de stromende regen doorgereden tot het centrale plein en daar even gestopt. Er was weer een carnavalsoptochtje gaande waardoor sommige wegen waren afgesloten. Bellen naar ons hostel leverde niets op en het was even echt niet leuk. Besloten om er toch nog een keer langs te rijden om te zien of de deur echt gesloten was. Dit bleek niet het geval waardoor we in ieder geval onze bagage af konden zetten. Onze eerste indruk was niet al te best. We zagen een aantal vage figuren die aan het jongleren waren in een centrale ruimte en alles zag er nogal aftands en alternatief uit. Volgens de jongen aan de ‘receptie’ was er een parkeerplaats niet ver weg waar we onze auto zouden kunnen stallen. Een adres had hij niet en met wat vage aanwijzingen gingen we op zoek. Natuurlijk vonden we het niet meteen en werd ons unheimische gevoel nog versterkt door de vage, smalle straatjes waar we door kwamen. Na nog een rondje zagen we een grote poort die open stond. Het leek eerder op een autosloperij maar het bleek mogelijk de auto achter te laten voor een klein bedrag. We controleerden heel goed of we niets van waarde hadden achtergelaten en liepen terug naar het hostel.

Daar bleek de sfeer toch mee te vallen en na ons geïnstalleerd te hebben in een leuke kamer met een traditioneel dicht balkonnetje (een soort erker) zagen we toch de charme van het gebouw. Met een goede renovatie zou het een parel van een boutique hotel kunnen zijn. De ligging bleek ook uitstekend te zijn want binnen 50m wandelde je een voetgangersgebied in. De kinderen wilden graag even ipatten (we hebben er maar een werkwoord van gemaakt) wat Pieter en mij de gelegenheid gaf zelf even een rondje te lopen. Er scheen weer een voorzichtig zonnetje en het oude centrum was klein en gezellig met Engelstalige borden aan de gevels die uitleg gaven over de verschillende gebouwen, onder andere de nationale munt waar het zilver werd omgezet in geld. Vanwege het carnaval was helaas alles gesloten. ’s Avonds met de kinderen gaan eten met lama steak voor Pieter.

De volgende dag vertrokken we na een eenvoudig ontbijtje. Het volgende deel van de route was een stuk mooier qua natuur met afwisselend heuvels, bergen en valleien, overal gesierd door lama’s / vicuna’s / alpaca’s. Vlak voor Uyuni stopten we in een mijndorpje waar er ook oude treinen tentoongesteld stonden. Het was er nogal verlaten en we hoorden harde knallen waardoor Pieter besloot snel terug te gaan naar de auto (waar er niets aan de hand bleek, iets met Carnaval waarschijnlijk). Na nog een klein stukje reden we Uyuni binnen, letterlijk een paar stoffige straten in de woestenij. Helaas zonder de charme van San Pedro de Atacama.

Het hotel, Jardines de Uyuni, dat we gereserveerd hadden gaf ons gelukkig een 3-persoons kamer (i.p.v. de 2-persoonskamer die we gereserveerd hadden denkende dat het 2 twin bedden zouden zijn). Ook hier weer allerlei Carnavals toestanden die vooral inhielden dat er keiharde muziek werd gedraaid en veel gedronken. Wij waren in onze nopjes met hoe leuk het hotel er van binnen uitzag. Er was zelfs een binnenzwembad. Hoe het mogelijk was weten we niet maar het water was enorm warm en de hele ruimte ook. Echt zoals een sauna, je kon er niet lang in blijven. Blijkbaar is -20 C heel normaal in Uyuni in de winter waardoor alles in het hotel dicht en hol-achtig is. Wederom kozen de kinderen voor wat digi-tijd en gingen Pieter en ik op weg om te zien of er toch tourkantoortjes open waren. We kwamen terecht in een kantoortje waar alles in het Koreaans en Japans stond aangeduid en waar het personeel die talen ook sprak. Blijkbaar komen er drommen Aziaten naar Uyuni die ’s morgens, ’s middags en ’s avonds naar de salar willen om foto’s en nog eens foto’s te nemen.

Ondertussen hadden we besloten alleen een tour naar de salar te maken (omdat we daar met onze huurauto niet op mogen rijden) en niet een meerdaagse tocht naar het uiterste zuiden van Bolivia. Dat gebied, Sud Lipez, leek wat ons betreft veel op het gebied rond San Pedro de Atacama dat we al bezocht hadden. Het prijsverschil tussen een groepstour en een prive-jeep bleek niet zo groot dus we besloten daarvoor te gaan. Afgesproken voor de volgende ochtend. Aan het einde van de middag naar een terrein gereden waar oude treinstellen staan weg te roesten. Ondanks dat het eigenlijk een schroothoop is vonden de kinderen het geweldig om overal op te klimmen en leverde het een aantal leuke foto’s op. ’s Avonds buitengewoon lekker gegeten in het restaurant naast ons hotel.

In de ochtend opgehaald voor onze zout-tour. In de supermarkt een paar snacks gekocht, daarna rubber laarzen gaan passen (die hadden we nodig vanwege het laagje water dat nu op de salar staat) en op weg. Het duurde niet lang voor we de zoutvlakte bereikt hadden en onze monden vielen gewoon open van verbazing. Geen plaatje in een reisgids of op internet kan tippen aan de schoonheid van de uitgestrekte zoutwoestijn. Fantastisch! Zachtjes reden we er op en we begrepen meteen waarom we dit met de huurauto niet mochten doen. Je rijdt door een laagje water over een zoutkorst maar daaronder zit water. Door het water smelt de bovenste laag zout waardoor je letterlijk wakken krijgt die je goed moet weten te zitten.

We stopten bij het eerste zouthotel waar je vroeger ook echt kon logeren maar tegenwoordig niet meer. Er staat een standbeeld voor de Dakar ralley en op een verhoging van zout wapperen talloze vlaggen. Op deze plek hoorden we Nederlandse stemmen. Kennisgemaakt met het gezin van Desirée en Allard die met hun 3 kinderen een jaar op wereldreis zijn. We blijken tegelijkertijd op de Galapagos te zijn. De kinderen waren blij met Nederlandstalige leeftijdgenootjes te kunnen spelen. Gegevens uitgewisseld en afgesproken contact te houden.

We vervolgden onze trip verder de zoutvlakte op. In de verte zagen we andere jeeps rijden maar het gebied is zo groot dat je geen last van elkaar hebt. Op een verlaten plek uitgestapt om foto’s te maken. Onze gids wist precies wat hij moest doen en binnen no time lag hij op zijn buik op het zout, beschermd door de plastic automatjes. Hij dirigeerde ons in allerlei posities en maakte zo indrukwekkende foto’s en een filmpje. We stopten nog op een plek met een wak (ongelooflijk hoe veel het op ijs lijkt) om te bekijken hoe de zoutkristallen zich vormen aan de onderkant van de zoutkorst. Prachtige kubusjes, helder als kristal.

Op de terugweg stopten we nog even bij een hotel dat ik graag wilde zien, het Palacio del Sal. Ver boven ons budget maar leuk om even gezien te hebben. Terug in Uyuni aten de kinderen snel een noodle soepje en vertrokken we richting Tupiza. Het landschap veranderde onderweg van grijs en stoffig naar rood en stoffig, een echt wild west landschap met grote cactussen en rotsen in allerlei vormen. Het binnenrijden van Tupiza was een beetje hectisch omdat we de indeling van de straten niet helemaal goed begrepen, hierdoor reden we een stukje tegen de richting in wat afgestraft werd door luid toeterende tuktuk-taxi’s. Toch redelijk makkelijk ons hotel gevonden dat in het midden van de drukke hoofdweg lag. Gelukkig hadden we een parkeerplaats aangevraagd en werd de poort geopend voor onze auto.

We hadden lastminute een erg goedkope kamer gereserveerd dus onze verwachtingen waren niet hoog. Helaas was het aanbod overeenkomstig de prijs: een gedateerde 4-persoons kamer aan de straatkant of een kamer in het modernere deel van het hotel maar zonder ramen! Toch maar deze laatste optie genomen omdat er direct buiten onze kamer een terras was met tafel en stoelen die we ons snel toegeëigend hebben. We bleven 3 nachten in Tupiza en we hebben het er erg fijn gehad. Er zijn geen grote bezienswaardigheden maar dat was eigenlijk ook wel relaxed. Het stadje bleek vrij aardig en tijdens een paardrijtocht maakten we het western-landschap van dichtbij mee. Het hotel had een heerlijk zwembad, de mensen waren aardig en alles werd iedere dag grondig schoongemaakt.

Op zaterdag 10 maart vertrokken we in de loop van de ochtend voor een flinke rit naar Tarabuco. Deze plaatst staat bekend om de grote markt die er op zondag plaatsvindt en waar lokale mensen uit de wijde omgeving hun waren aanbieden. Het is een klein dorp, hoog gelegen en er is weinig toeristische infrastructuur. Uit de Lonely Planet maakte ik op dat er een jeugdherberg was waar je op aanvraag zou kunnen overnachten. Na wat ge-email was het geregeld en werd er op onze komst gerekend. Aan het einde van de middag reden we door de stadspoort van het verlaten uitziende plaatsje. In het centrum zagen we de straat met de jeugdherberg al snel maar er stond een grote vrachtwagen geparkeerd. Blijkbaar had niemand daar last van. De andere straat die we zouden kunnen nemen was ook geblokkeerd maar het busje maakte even plaats voor ons. De jeugdherberg had een grote houten deur en na geklop werd er opengedaan. De mensen die er woonden/werkten spraken geen Engels en de Duitse vrijwilligsters waren het weekend in Sucre om uit te gaan.

Met wat handen en voeten begrepen we dat we onze auto op de binnenplaats konden zetten voor de nacht om deze de volgende ochtend om 7.00u te verplaatsen naar een zijstraatje zodat we weg zouden kunnen als we klaar waren met de markt. Het was allemaal een beetje wennen, ook omdat het heel fris was in Tarabuco. De jeugdherberg is gevestigd in een koloniaal gebouw met enorm dikke muren, een charmante binnenplaats en een open gallerij op de eerste verdieping. Daar bleek zich ook onze slaapkamer te bevinden, een mooie grote kamer met 3 brede eenpersoons bedden en een stapelbed. Er waren geen andere gasten dus we hadden plaats. De badkamer was erg eenvoudig met een ‘suicide shower’, een douche met een elektrisch verwarmingsdeel boven op de kop. Het zag er niet al te degelijk uit dus douchen stelden we een dagje uit. We hadden het zo koud! Dit waren we niet meer gewend… na een klein rondje in het stadje hadden we het wel gezien en gingen we terug naar ons hostel. We konden met de pot mee-eten en het was een lekkere maaltijd: aardappelpuree met een soort courgettesaus en alleen voor Pieter een stukje vlees. Een lokaal biertje erbij (in een literfles), prima. Na het eten gingen we meteen naar bed waar we bij gebrek aan verwarming sliepen met onze truien aan. Gelukkig bleken de dekens lekker warm waardoor we een goede nacht hadden. De volgende ochtend regende het pijpenstelen en was er van markt weinig te zien. Pieter verplaatste voor de zekerheid toch maar de auto. Na een ontbijtje gingen we de modderige straat op en zagen we verschillende kraampjes maar van een indrukwekkende markt was geen sprake. Achteraf hoorden we dat de markt deze keer zo klein was omdat precies een week later het jaarlijkse festival gehouden werd waar veel mensen zich op voorbereiden. Een paar kleinigheidjes gekocht maar het beteugelen van mijn kooplust was erg eenvoudig omdat ik geen dingen zag die ik graag wilde hebben. We kwamen Desirée, Allard en de kinderen weer tegen die vanuit Sucre een dagtocht maakten met een gids waarbij ze ook de markt bezochten.

Rond de middag besloten we Tarabuco te verlaten en naar Sucre te gaan. Hier hadden we een appartement gereserveerd dat we na een beetje zoeken vonden. Het contact vooraf verliep in vlot Engels over de app maar deze persoon bleek in Argentinië te wonen en de zaken voor zijn schoonmoeder waar te nemen. Deze mevrouw sprak geen Engels en kon ook niet autorijden waardoor Pieter de auto verplaatste die op de plek stond waar wij mochten staan. Het appartement bereikte je via een paar steile trappen maar was erg mooi en modern met een prachtig uitzicht over de stad. Er was ook een binnenzwembad maar de verwarming deed het daar niet van zodat alleen de kinderen er gebruik van wilden maken. ’s Middags naar het centrum gewandeld omdat ik het niet aandurfde met de auto te gaan en in een hectische binnenstad te belanden. Onterechte angst bleek dit te zijn want de zondagmiddag was heerlijk rustig in de binnenstad. We dronken koffie en aten een ijsje en besloten toen toch maar een taxi terug te nemen vanwege de steile klim die we anders naar boven zouden hebben.

De kinderen waren zo blij dat ze weer eens mochten kiezen wat ze wilden eten dat ze meerdere borden basmatirijst met groente saus en gegrilde worstjes aten. In de buurt van Sucre ligt een bergketen met verschillende traditionele dorpjes. Ik had gelezen dat je er mooi zou kunnen wandelen dus we gingen maandag op weg naar Quila Quila. Mensenlief! We zijn ondertussen heel wat gewend qua wegen maar dit overtrof alles. Het duurde eerst bijna een uur om Sucre uit te komen door wegwerkzaamheden aan een groot kruispunt waar wij langs moesten. Een omleiding was niet aangegeven en we kwamen door buurten waarvan ik blij was dat we er weer uitkwamen en over straten zo steil dat je in je stoel zat als bij een vliegtuig dat opstijgt. Toen we eindelijk de stad uit waren ging de weg meteen over in hele slechte ripio langs afgronden die direct naast de (smalle) weg steil naar beneden gingen zonder vangrail. Soms was er aan de andere kant een berg als een soort denkbeeldige leuning maar af en toe was er aan de andere kant ook alleen maar ravijn. Keren was geen optie dus we ploeterden voort.

Aan het einde van deze weg zagen we weer een paar armzalige huisjes en iets verder kwamen we aan in het dorpje Quila Quila waar we vrijwel meteen, op een vrij agressieve manier aangeklampt werden door een vrouw die ons wilde dwingen mensen mee terug naar Sucre te nemen. Dan ben je bij Pieter aan het verkeerde adres. Wel of geen Spaans maakt niet uit maar het was snel duidelijk dat we niemand mee terug gingen nemen en dat we eerst eens gingen bijkomen van de stressvolle rit hier naar toe. Naast Quila Quila bleken militairen te oefenen. We zagen ze eerst in het dorpje rond lunchtijd en daarna hoorden we zware ontploffingen in de bergen. Redelijk onheilspellend en onaangenaam. In Quila Quila is niet veel te zien. Er is een klooster dat blijkbaar gerestaureerd is maar behalve de mooie witte buitenkant konden we er niet van zien. We informeerden bij iemand die we tegenkwamen naar een wandeling waar ik over gelezen had maar het werd niet duidelijk waar de wandeling begon of wat er te zien zou zijn. Met behulp van de gps op de telefoon op pad gegaan voor, wat we dachten, een makkelijke en niet al te lange wandeling. Dit bleek een misrekening. De afstand was niet heel erg groot maar het hoogteverschil wel dus uiteindelijk bleek het een zware tocht. Eenmaal boven vonden we een grote steen met daarin verschillende voorstellingen gekrast. Of dit nu echt was werd niet duidelijk maar toen we iets verder keken zagen we voorstellingen in verschillende stenen. Hoe langer je keek hoe meer verschillende dingen je zag. Ik vond het fascinerend! Er was verder helemaal niemand en ook geen enkele afrastering of bescherming van de petroglyfen. De wandeling naar beneden was niet makkelijk maar ging wel veel sneller en met een lucht die steeds donkerder werd waren we blij dat we terug in het dorpje waren.

De terugtocht ging een stuk beter omdat we nu wisten wat we konden verwachten. Ook reden we nu zo naar ons appartement. Thuisgekomen bleken onze armen flink verbrand tijdens de wandeling. Weer zelf gekokkereld en genoten van een onweer boven Sucre.

Dinsdag moesten we de auto weer inleveren maar we besloten in de ochtend nog even naar het dino-park te rijden. Op het terrein van een cementfabriek zijn veel pootafdrukken van dinosaurussen gevonden waardoor er nu direct naast de fabriek een dinosaurus museum is gevestigd. Dit bleek nogal teleurstellend. De film die we bij aankomst konden zien bleek zo ongeveer het interessantste te zijn en de kinderen vonden de speeltuin waarin ze zogenaamd een dino-fossiel konden opgraven het leukste. Niet lang gebleven en naar de binnenstad gereden waar het kantoor van de autoverhuurder dicht bleek te zijn voor de lunch. Geparkeerd en zelf ook gaan lunchen in restaurant Amsterdam. Behalve de naam en een fiets in het logo is er geen verdere verwijzing naar de stad wat ik erg jammer vond. Het was er wel mooi en het eten was lekker maar we waren er helemaal alleen wat niet echt gezellig is. Hierna is Pieter de autosleutels gaan inleveren en heb ik met de kinderen aangeschoven bij  de telecomwinkel van Claro omdat mijn internet het opeens niet meer deed.

Gelukkig hadden ze het daar snel weer aan de praat. Hierna zijn we naar Casa de la Independencia gegaan waar Pieter en ik de rondleiding hebben gevolgd en de kinderen onder het toeziend oog van de bewakers op onze telefoons speelden. Het gebouw is prachtig gerestaureerd en we leerden weer wat meer over de onafhankelijkheidsstrijd van de Zuid-Amerikaanse landen. Hierna nog wat meer door de stad gewandeld en bij een kerk naar binnen gestapt met een hoge toren. Hier bleken we op te kunnen wat boven gekomen heel eng bleek te zijn door het ontbreken van een fatsoenlijke balustrade.

13 maart namen we afscheid van Sucre en gingen we terug naar La Paz waar we deze keer in de oude stad verbleven bij Loki Boutique. Aangekomen in La Paz sloeg de hoogte en verontreiniging meteen weer op onze keel. Loki Boutique is gevestigd in een heel mooi koloniaal gebouw, een tikkeltje vergane glorie maar heel sfeervol. Helaas kregen wij 2 kamers aan de binnenplaats op de begane grond waardoor het leek alsof de stinkbussen hun dampen rechtstreeks onze kamers in bliezen. De kamer van Pieter en mij was ook heel erg klein. Maar goed, je kunt niet altijd geluk hebben en het was er verder gezellig dus niet getreurd. De kinderen weer digitaal geparkeerd zodat wij er even op uit konden om een cadeau voor Sebastian zijn verjaardag te kopen. Er zijn warenhuizen maar de waren die er verkocht worden zijn voor ons weinig aanlokkelijk. De speelgoedwinkels zijn redelijk goed gesorteerd maar omdat er maar zo’n kleine groep mensen is die het zich kunnen veroorloven liggen de prijzen hoog. Voor een op afstand bestuurbare auto betaalden we bijna twee keer zoveel als de internetprijs van Nederlandse webshops.

’s Avonds in het hotel gegeten. Sebastian wisselde op de valreep zijn twee voortanden zodat hij in stijl zijn zevende levensjaar kon vieren. De ochtend van 14 maart begonnen we met het toezingen van Sebastian. Er was een telefoontje van oma Tonny, tante Mignon en de nichtjes, een kaart van opa en oma Limburg (die al maanden in de bagage zat) en een slagroomtaart bij het ontbijt die aangeboden werd door het hotel. Gelukkig was Sebastian heel blij met zijn cadeau en scheurde de auto niet veel later door de gangen.

Voor de lunch hadden we gereserveerd in Restaurant Gustu (chef van Moma Kopenhagen die een dependance in La Paz heeft geopend). Het restaurant was heel mooi en het menu lekker maar het feestvarken vond het niet leuk. Daarna naar het winkelcentrum waar we hoopten wat kindervermaak te vinden maar dit bleek beperkt tot een (overigens splinternieuwe en moderne) bowlingbaan. Dit bleek een schot in de roos!

Gelukkig was er een grotere kamer beschikbaar en zijn we toch nog voor 1 nachtje verhuist om de bagage ook weer wat beter in te kunnen pakken. De volgende ochtend was weer een vroege want we werden opgehaald door Bolivia Hop om met hen per bus door te reizen naar Peru.

Na een niet al te lange rit zagen we het Titicacameer liggen. We moesten uit de bus omdat de bus zonder passagiers op een overzetpont ging en de passagiers apart in kleine bootjes. Aan de overkant konden we heel even een rondje lopen en het openbare toilet (…) bezoeken. Daarna door voor de eerste lange stop: Isla del Sol. Het handige van Bolivia en Peru Hop is dat de kaartjes die je bij ze koopt flexibel zijn. Je koopt een kaartje voor een bepaald traject, in ons geval La Paz-Cusco, en je kunt kiezen of je dit traject in 1 keer wilt doen (zoals wij) of dat je een nachtje blijft slapen op 1 van de tussenstops en daarna weer verder reist. Vanwege onze (toch wel zware) bagage leek het ons handiger om door te reizen met een tussenstop van een paar uur naar Isla del Sol in het Titicacameer. De bagage blijft dan in de bus zodat je je handen vrij hebt tijdens de uitstap.

Achteraf had ik toch wel graag een nachtje op Isla del Sol willen blijven. Er hing een aangename, rustige sfeer. De boot er naar toe duurt bijna 1,5 uur, aangekomen heb je een uur ter plekke voordat je de boot weer terug moet nemen om op tijd bij de bus te zijn. Maar goed, iets voor een volgende keer! Na het flitsbezoekje aan het eiland van de zon was het nog maar een klein stukje tot de Peruaanse grens. Daar werd de bagage uit de bus gehaald en ging je naar de Bolivaanse douane om je exit stempel te halen.

Ons Bolivia Hop mannetje had ondertussen een bakfiets gecharterd waar we alle bagage op konden leggen om de weg naar de Peruaanse grens, die we te voet moesten afleggen, iets makkelijker te maken. We zijn ondertussen redelijk bedreven in de taakverdeling. 1 van ons gaat snel het douanekantoor in om in de rij te gaan staan voor de stempels terwijl de ander naar de bus of boot spurt om daar goede plaatsen te bemachtigen. In dit geval redelijk belangrijk omdat we nog heel wat uurtjes voor de boeg hadden. De stoelen onderin de bus zijn het grootst en daar zijn dan weer de voorste stoelen de beste. Gelukkig lukte het om die stoelen te claimen. Nadat iedereen zijn stempels had vertrok de bus op weg naar Puno.

Op een zonnige donderdagochtend vertrokken we vroeg naar de luchthaven van Santiago voor onze vlucht naar La Paz. Het duurde even voor we opstegen door een technisch probleem in de cockpit maar we hadden een gezellig gesprek met de jongen die naast Pieter zat en die, hoe toevallig, ook weer uit Amsterdam kwam en Robert heette (net zoals de andere jongen uit Amsterdam die we in Argentinië tegenkwamen met zijn kersverse vrouw).

Geland op La Paz vielen ons, naast de hoogte die we voelden zodra we uit het vliegtuig stapten, de eenvoudige uitstraling van het luchthavengebouw op. Je gaat een jaar of 20 terug in de tijd lijkt het. Bij de douane werden we in gebroken Nederlands welkom geheten door een corpulente beambte. Hij bleek naar Nederland gekomen te zijn voor de liefde en in Zevenaar gewoond te hebben. Aangezien hij weer terug was in La Paz zal het met die liefde niet gelukt zijn denk ik.

In de aankomsthal proberen te pinnen wat niet lukte, dan maar wat dollars wisselen. Met de verse Bolivianos een sim-kaart aangeschaft waardoor ik meteen berichtjes ontving (in perfect Engels) van onze gastvrouw in La Paz. In een taxi gestapt en op weg. Wat opviel waren de kleuren en de traditioneel geklede mensen. Ik dacht dat de lange zwarte vlechten, de bolhoedjes en de gekleurde strokenrokken iets waren voor folkloristische gebeurtenissen maar blijkbaar is het de dagelijkse dracht van veel vrouwen. Ook dragen ze bijna allemaal een gekleurde deken om de schouders waar van alles in kan zitten, ook redelijk grote kinderen!

De luchthaven van La Paz ligt in El Alto, een hooggelegen drukbevolkt plateau tussen de bergen. De oude stad ligt beneden en nog weer een stuk lager ligt Zona Sur, het rijkste deel van de stad. Onze accommodatie lag in de wijk Sopocachi. De taxi nam weggetjes die steil naar beneden liepen en kris kras gekruist werden door bussen, vrachtwagens en auto’s waarvan de een nog zwartere rookwolken uitliet dan de ander. De adem word je in La Paz benomen door de hoogte maar ook door de luchtverontreiniging. Best eng om mee te maken. Heelhuids aangekomen bij onze accommodatie.

Iedere keer dat we voor de eerste keer ergens aankomen denk ik weer: waar komen we nu weer terecht. Het ziet er aan de buitenkant vaak heel anders uit dan ik verwacht op basis van de foto’s van de accommodatie zelf. Het gebouw waar we nu naar binnen gingen had beneden wat schamele winkeltjes met een soort kantoorgebouw erboven. Tussen de etalages zat een glazen deur waarachter een gang zat met een conciërge aan het einde die onze aankomst registreerde. Naar de 7^de verdieping waar een moderne verdieping was met deuren met elektronische Samsung sloten. Onszelf binnengelaten met de ontvangen codes. Het appartement bleek modern, mooi en ruim met ruiten van vloer tot plafond (eng voor iemand met hoogtevrees…) en een indrukwekkend uitzicht.

De reden dat we eind februari in Bolvia wilden zijn was het carnaval in Oruro. Ik had maanden geleden al geïnformeerd naar de mogelijkheden om tijdens het carnaval in Oruro te verblijven maar dit bleek schrikbarend duur. Ook de dagtours die ik vanuit België vond kosten honderden dollars. Via via terecht gekomen bij een reisbureautje dat verbonden is aan een hostel die een dagtour aanboden voor een redelijk bedrag. Toen we een beetje bijgekomen waren zijn we daar naar op weg gegaan. De afstand was niet groot maar de taxi die we namen stond al vrijwel meteen muurvast. Blijkbaar een normale situatie in La Paz maar nu nog verergerd door Carnavalstoestanden waardoor alles nog extra stropte.

Het tafereel dat je overal ziet zijn kinderen en tieners die elkaar bespuiten met schuim uit spuitbussen. In La Paz waren het grote drommen tieners die zich gillend verplaatsten. Onze kinderen waren er nogal door geïntimideerd en waren bang dat ze op ons zouden spuiten. De angst voor de spuitbussen zou in de komende dagen omslaan van voorzichtige fascinatie naar lichte obsessie toen ze erachter kwamen dat het heel leuk was om elkaar en andere kinderen te bespuiten!

Terug naar onze zoektocht naar het reisbureautje. Na een half uur gedaan te hebben over een paar honderd meter, uit de taxi gestapt en ons door de mensen- en automassa gewurmd. Ook iets wat ik vaak in het begin op een nieuwe bestemming ervaar is een extra gevoel van onveiligheid. Ik dacht dat La Paz enorm gevaarlijk zou zijn en dat we veel risico liepen om beroofd of gerold te worden. Op zich een goede instelling misschien, zeker met kinderen ben je beter iets te voorzichtig denk ik, maar ontspannen is het niet… Er gebeurde helemaal niets, de mensen zijn erg aardig en het verkeer is manisch maar toch gaat alles zonder kleerscheuren langs en door elkaar heen.

Het reisbureau gevonden in Loki Hostel waar we geholpen werden door een aardig meisje dat ook al heel goed Engels sprak. Een aangename verrassing na het weinige Engels dat gesproken werd in Argentinië en Chili. Bij haar een dagtour aangeschaft naar de grote carnavalsoptocht van zaterdag 2 maart in Oruro. Besloten om geen taxi meer te nemen maar naar huis te wandelen. Onderweg een nieuwe leren ceintuur voor Pieter gekocht en ons afzijdig gehouden van de steeds grotere groepen uitgelaten tieners met Carnavals gekte.

Onze gastvrouw om advies gevraagd voor eetgelegenheden en ’s avonds in een van de suggesties gaan eten. Een gezellige plek maar de kinderen kregen opeens een slaapklopje waardoor het allemaal te lang duurde voor ze. Lekker geslapen en de volgende ochtend was de zon er. Ik wilde heel graag naar de kapper en Pieter wilde graag de kabelbanen van La Paz uitproberen. De verschillende wijken van de stad worden met elkaar verbonden door Oostenrijkse-‘ski’-liften, iedere lijn in een andere kleur. Met mijn hoogtevrees zag ik het totaal niet zitten om in de ‘eitjes’ te stappen voor de lol, dus we besloten op te splitsen.

Laurine en ik gingen langs de kapper waar ik 2 uur later terecht kon. In de tussentijd hadden wij een gezellig moeder-dochter momentje, wandelden een rondje en dronken koffie. Pieter en Sebastian verkenden de stad vanuit de lucht.

De kapper zag er (zoals de meeste dingen in La Paz) een beetje gedateerd uit maar modern genoeg om me er te laten behandelen. In eerste instantie ging dit ook allemaal goed. Het verven gebeurde op min of meer dezelfde manier als bij mijn vertrouwde kapper Koffijberg in Amsterdam maar toen het tijd was voor het uitspoelen ging het mis. Er werd nog een product op mijn haar aangebracht.

Ik lag met mijn hoofd in de wasbak en zag niets van wat ze aan het doen waren. Ik vroeg het, maar veel verder dan dat het een ‘tonic’ zou zijn begreep ik niet. Toen begon ik een scherpe geur waar te nemen gevolgd door een steeds pijnlijker gevoel op mijn hoofdhuid. Binnen een halve minuut raakte ik in paniek omdat het echt veel pijn begon te doen. Ik probeerde dit duidelijk te maken maar de kapster suste en zei dat het nog maar 5 minuten erop zou hoeven te zitten. 5 minuten! Ik dacht dat ik gek werd!

De onmacht om me uit te drukken gecombineerd met de pijn op mijn hoofd werd me teveel en met veel emotie maakte ik het personeel duidelijk dat ze het product onmiddellijk weg moesten halen. Dat begrepen ze gelukkig en zodra het uitgespoeld was verdween de pijn. Ik weet nog steeds niet wat het voor product was. Na deze toestand werd mijn haar heel voorzichtig geknipt en gedroogd door de baas en ging ik toch nog met een tevreden gevoel de deur uit maar ik was er wel door aangeslagen. Pieter en Sebastian hadden hun avontuur in de eitjes goed doorstaan en kwamen terug met enthousiaste verhalen.

Met de caranvalssfeer die je overal zag en voelde hadden de kinderen hun zinnen gezet op het aanschaffen van een carnavalsoutfit voor onze tour op zaterdag. Toen we donderdagmiddag met de taxi vast stonden kwamen we door een straat die helemaal bezaaid was met stalletjes met outfits en attributen maar die straat terugvinden bleek onmogelijk. Na veel zoeken en vloeken door de steile straatjes waar we hijgend en puffend langs omhoog klommen vonden we gelukkig nog een aantal kraampjes op een plein. De prijs voor de pakjes bleek er ruim boven de prijzen te liggen die we ter indicatie aan het meisje van het reisbureau hadden gevraagd maar we waren zo opgelucht dat we nog iets gevonden hadden dat we deelden in de blijdschap van de kinderen die allebei een glanzende polyester outfit met masker kozen. Onderweg iets gegeten en naar huis voor een korte nacht.

Om 3.20u zou een taxi ons ophalen. De conciërge van ons gebouw werd wakker toen wij naar beneden kwamen (hij slaapt volgens mij achter in de gang??) en was verontrust dat we op dat tijdstip de straat opgingen. Om 3.25u nog geen spoor van de bestelde taxi. Gebeld naar het nummer dat we gekregen hadden en begrepen dat de chauffeur op de luchthaven was. Met behulp van de conciërge een andere taxi genomen naar een café dat 24 uur open is en waar we opgehaald zouden worden. Ik was echt een beetje bang in nachtelijk La Paz, zeker toen we bij Café Ciudad aankwamen en er allerlei dronken mensen buiten stonden en er met veel lawaai aan de weg gewerkt werd. In het café heerste een vreemde sfeer maar we waren er wel veilig. Helaas geen spoor van de bus.

Gebeld naar het hostel waar we de tour geboekt hadden en begrepen dat we daar naar toe moesten komen. Aan een ober gevraagd om ons te helpen op een veilige manier in een taxi te stappen en wederom door nachtelijk La Paz. Bij het hostel werden we gelukkig binnengelaten en gingen ze aan het bellen. Na een kwartier of zo kwam er een mevrouw binnen die zei dat we mee mochten komen en daar stond een tourbus buiten. Uiteindelijk ging die bus nog mensen ophalen op allerlei plaatsen en kwamen we om 4.15u nog een keer langs Café Ciudad. Wij zaten toen al lekker in de bus met ieder een slapend kind over onze schoot gedrapeerd.

De route naar Oruro ging verder vlot en vroeg in de ochtend kwamen we aan. We kregen allemaal een bandje om van ons tribunevak en werden duidelijk geïnstrueerd. Ik had me voorbereid op een hectische sfeer in Oruro maar dat bleek niet zo te zijn. Het was zonnig, gezellig en de eerste groepen paradeerden al door de straten. Vorig jaar zijn er mensen omgekomen bij incidenten gerelateerd aan het carnaval waardoor er nu enorm strenge veiligheidseisen waren. Zo was het verboden om alcohol te drinken voor 19.00u en was het hele gebied afgezet en bewaakt door militairen. Met ons bandje konden we die zone binnen en rustig rondlopen. Het carnaval was echt fantastisch! Prachtige kostuums en dansen, geweldig om mee te maken.

Rond 20.00u vonden wij het wel welletjes. We zagen dat de flessen sterke drank werden opengetrokken, het werd donker en de sfeer veranderde. In de bus hebben we nog een uurtje gewacht tot de rest van de groep terugkwam en rond 1.00u waren we weer in La Paz.

Zondag was een rustige dag. Aan het einde van de middag hebben we een groot stuk bagage weggebracht naar het hotel waar we naar toe gaan als we weer terugkomen in La Paz.

Maandagochtend ons in een piepklein Uber-autotje gepropt dat ons naar de luchthaven bracht. Op naar Sucre voor een nieuwe road trip!

28 feb: Santiago – La Paz web (vliegtuig)

2 mrt: Oruro (bus)

4 mrt: La Paz – Sucre (vliegtuig)

4-5 mrt: Sucre – Potosí (huurauto : Mishubishu Montero Sport)

5-6 mrt: Potosí – Uyuni (huurauto)

6 mrt: Salar de Uyuni (privétour in jeep)

6-9 mrt: Uyuni – Tupiza (huurauto)

8 mrt : paardrijden

9-10 mrt : Tupiza – Tarabuco (huurauto)

10-13 mrt : Tarabuco – Sucre (huurauto)

11 mrt: Sucre-Quila Quila (huurauto) – hike naar Pinturas Rupestres-Sucre

12 mrt : Parque Cretacico Sucre (dino-museum), huurauto ingeleverd, Casa de la Libertad

13 mrt: Sucre – La Paz (vliegtuig)

13-15 mrt : La Paz

15 mrt : La Paz – Lago Titicaca – Isla del Sol – Peru

Zondag: Santiago – Calama – San Pedro de Atacama – Cordillera de Sal – Valle de la Muerte

Maandag : Salar de Talar – Laguna Tuyajto – Piedras Rojas – Laguna Miscanti – Laguna Miñiques – Laguna Chaxa

Dinsdag: El Tatio geyser – Valle de la Luna – Los Lagunas Escondidas de Baltinache

Woensdag: relaxte ochtend (les) – Calama (les) – Santiago

Zaterdagavond kwamen we laat aan in Santiago. De bagage liet wat op zich wachten en de kinderen waren heel erg moe. We hadden airport hotel City Express gereserveerd en ik wist dat dit maar 5 minuten rijden was. De taxichauffeurs bleven er echter bij dat minimaal CLP 10.000 zou kosten. Na wat aandringen kregen we het advies om binnen te informeren en hoorde ik het woord ‘shuttle’ vallen. Toen werd me duidelijk dat er een transfer van het hotel zou zijn. Vrij snel daarna stonden we met een voucher in onze hand weer buiten en stapten we in een keurig busje samen met nog een paar mensen en werden we 6 minuten later afgezet bij ons hotel, zonder een cent te betalen.

Het hotel ligt op een kaal terrein, achter een dubbel hek, in het niets met alleen een paar andere merken airport hotels niet ver ernaast, ook allemaal achter dikke hekken. Het inchecken gingen soepel en ook het bestellen van het busje voor 8.00u de volgende ochtend. Kids in bed (die eerst nog even lekker gingen rellen door de slaap) en daarna snel de bagage gesorteerd naar een portie handbagage en de rest die we gingen achterlaten in Santiago.

Na een korte nacht een snel ontbijtje en hup in het busje terug naar de luchthaven. Alles ging weer gesmeerd en om 9.20 uur vertrok het vliegtuig onder een strakblauwe lucht naar Calama. Vrijwel de gehele vlucht zag ik bergen in allerlei soorten onder me. In de buurt van Calama zag je de kaalheid van het landschap, bruin met af en toe kopermijnen met groenige vlakken.

Op de luchthaven onze huurauto opgehaald, een Volkswagen Tiguan, 2L diesel, deze keer met 15K op de teller, 10 keer minder dan onze geliefde 4L 4Runner en een heel pak zuiniger! Heel leuk was de mogelijkheid de telefoon aan te sluiten zodat ik onderweg dj mocht spelen en verzoeknummers via spotify kon laten horen. De kinderen blijken allerlei ‘interessante’ liedjes te kennen via youtube… soms voel ik me echt een fossiel ☹

In Calama bij een grote Unimarc gestopt omdat we al gelezen hadden dat er in San Pedro geen supermarkten zijn. Van de autoverhuurder kregen we te horen dat we de auto niet onbewaakt achter mochten laten. Te zien aan alle hekken en beveiliging in Calama en de vreemde sfeer in de stad geloofden we dat wel. Pieter bleef dus onze wheels bewaken en ik ging shoppen. Iedere keer weer heerlijk, die grote buitenlandse supermarkten. Ondertussen heel wat Unimarcs gezien dus de route in de winkel en de kwaliteit van bepaalde producten en merken is me vertrouwd.

Na het shoppen op weg naar ons onderkomen. Calama is een vlek in de woestijn en zodra je de stad uitrijdt zit je meteen in niemandsland. Het voelt hier eenzamer dan de meest afgelegen stukken in Patagonië omdat daar altijd wel afgerasterde stukken land te zien zijn. Hier is het zo onherbergzaam dat ik me ook niet kan voorstellen dat iemand iets met dit land zou kunnen doen, behalve dan misschien voor de mineralen die in de bodem zitten. De landschappen verbazen ons weer. Chili is echt een land van uitersten. Een paar keer gestopt waarbij het ons opviel dat het beklimmen van een klein heuveltje om een foto te maken al een buiten adem gevoel geeft.

Na een rit van ongeveer een uur komen we aan in San Pedro de Atacama. De straten van het dorpje zijn onverhard, stoffig en rood, net zoals alle gebouwen. Alles is gemaakt van rode klei (adobe). Ons huisje ligt net iets buiten het dorpje en vinden we relatief gemakkelijk. Op een groot terrein staan een paar huisjes en is de hoofdactiviteit het maken van adobe bouwstenen. Het lijkt een beetje op turfvelden maar dan rood. Ons huisje is eenvoudig maar gezellig en had weer alles wat we nodig hadden, helaas ook veel vliegen. In het dorpje even naar het toeristenbureau gegaan waar we hoorden dat behoorlijk veel wegen zijn afgesloten door hevige regenval en door het broedseizoen van flamingo’s.

Een plan gemaakt voor de komende dagen waarbij we op maandag een verre dagtrip maken bijna tot de Argentijnse grens waarbij we hoogten bereiken van 4.400m en gelukkig onze donsjassen hadden meegenomen. Die wilden we graag aan door de koude wind die er boven is. De wegen zijn zelfs in deze desolate omgeving verhard en in uitstekende staat. De uitzichten op besneeuwde bergen en vulkanen onder een strak blauwe hemel verveeld nooit! Ondanks de hoogte voelen we ons niet ziek met uitzondering van een beetje hoofdpijn maar we worden wel extreem snel vermoeid door de kleinste inspanning. We beklimmen voorzichtig de rode rotsen (Piedras Rojas) en zien in de Salar de Talar prachtige turquoise zoutmeren (Laguna Tuyajto) met flamingo’s aan de randen (helaas wel heel ver weg maar dat wordt de komende dagen goedgemaakt). We rijden nog hoger de bergen in naar de altiplano meren Laguna Miscanti en Laguna Miñiques. Je ziet af en toe een auto en soms een groepje mensen die met een tour mee zijn maar over het algemeen zijn we alleen in deze prachtige omgeving. Op de terugweg stoppen we bij Laguna Chaxa waar we heel veel flamingo’s van dichtbij zien. Ze scharrelen in het zoute water.

Dinsdagochtend staan we om 4.00u op om de geysers van El Tatio bij zonsopgang te kunnen zien. We hebben de kinderen maandagavond al in hun thermische pakjes in bed gestopt en laden ze zo in de auto met dekentjes en kussens om verder te slapen. We hopen een tourbusje tegen te komen dat we kunnen volgen en niet ver buiten het dorp lukt dat. Het busje heeft de vaart er goed in. Ze vinden het blijkbaar niet fijn om gevolgd te worden en proberen de achtervolger af te schudden. In het geval van een chauffeur als Pieter lukt dat niet! Het voordeel van het volgen van een tourbusje is dat zij de weg heel goed kennen en weten wanneer er grote gaten of scherpe bochten zijn. We rijden in het pikkedonker over een onverharde weg langs ravijnen, steeds sterk stijgend. Af en toe worden we verblind door opstuivend zand en dichter bij de geysers door mist.

De spannende tocht gaat goed en we bereiken El Tatio waar het -5 C. Kinderen en onszelf warm ingepakt en uit de auto (waar de kinderen totaal geen zin in hadden). Het werd een beetje licht en we liepen door een landschap met dikke mistwolken waarin er van alles borrelde en siste. Af en toe spoot er water een meter of 2 de lucht in maar echt heel indrukwekkend vonden we dit niet. Gecombineerd met de kou, het vroege uur en de kortademigheid door de hoogte hadden we het na een uurtje wel gezien. De meeste mensen komen met een tour naar de geysers en zij krijgen een ontbijt bij de bussen na het zien van de geysers. Wij vertrokken om lekker rustig naar beneden te kunnen rijden en dat was een enorm goed idee.

De kinderen nestelden zich heerlijk in de auto en sliepen meteen weer in en Pieter en ik genoten van wat tot nog toe de mooiste zonsopgang van de reis is. Zodra we uit de wolken waren zagen we de zon opkomen boven de witte toppen, gecombineerd met een ijzig landschap met lage mistflarden waarin de regenboog verscheen en absolute stilte een buitengewoon indrukwekkend geheel.

We daalden rustig af waarbij we een vosje op de weg tegenkwamen dat absoluut niet bang voor ons was. We zagen traditionele dorpjes, ravijnen (die we gelukkig op de heenweg niet zagen in het donker), hellingen met grote cactussen, groene meren met flamingo’s op meters afstand en de meest prachtige vergezichten. Tegen 11.00u waren we weer terug in San Pedro de Aatacama waar we ons snel van onze warme kleren ontdeden. Thuis iets gegeten en op naar de volgende attractie: Valle de la Luna. In dit maanlandschap beklommen we een hoge zandduin, bezochten we een oude zoutmijn en genoten we nog maar eens van de waanzinnige rotsen.

Volgende bestemming: Los Lagunas Escondidas de Baltinache. Dichter bij San Pedro de Atacama kun je de zoutmeren van Laguna Cejar bezoeken maar wij lazen dat de verborgen meren mooier waren echter wel een stuk verder weg. We reden meer dan een uur over een onverharde weg door een kaal en vlak landschap dat erg deed denken aan bevroren akkers omdat ze bezaaid zijn met wit zoutstof, precies alsof er een laagje rijp op ligt. In the middle of nowhere is er opeens een klein gebouwtje waar je entree moet betalen en waar de zoutmeren achter liggen. Er zijn 7 meren in totaal waarbij er in het eerste en het zevende meer gebaad mag worden. Zwemmen kun je het niet noemen want door het hoge zoutgehalte in het water kun je niet zwemmen, alleen drijven.

We liepen langs de verschillende laguna’s, de een nog mooier, doorzichtig blauw dan de ander, over zout dat er exact uitzag en ook zo voelde als bevroren sneeuw. Heel bizar! In het zevende meer zijn we in het water gegaan. Het gevoel dat je nauwelijks je benen naar beneden kunt duwen is heel bizar. Het drijven lijkt echter leuker dan het is want na enkele minuten in het water begint je huid te prikken van het zout. Uit het water droog je snel op en heeft je lichaam letterlijk een korstje van zout, een erg onaangenaam gevoel. Opdrogende badkleding krijgt de textuur van karton. Toch vonden we het zeker de moeite waard om meegemaakt te hebben maar drijven in de Rode Zee hoeft voor mij niet meer.

Het is mogelijk om op de locatie van de zoutmeren te douchen maar de omstandigheden waren zo weinig aanlokkelijk dat we besloten even vol te houden en thuis te douchen. Gekookt en gegeten en ons laatste nachtje in San Pedro ingegaan.

Woensdagochtend rustig aan gedaan, les gegeven en ingepakt voor de weg terug naar Calama. Voor ons gevoel hebben we onze dagen in San Pedro de Atacama optimaal benut en met een voldaan gevoel gaan we op weg naar het vliegveld. Onze vlucht was pas om 18.50u en we waren al om 14.30u op het vliegveld. Het inleveren van de auto ging heel vlot en omdat we alleen handbagage hadden hoefden we niet in de rij te staan. Bij de gate geprobeerd of we met de vlucht van 14.50u mee mochten maar die was vol. Koffie gedronken en les gegeven. Kwart voor vier nogmaals geprobeerd of we mee mochten en nu was er plek. Lekker vooraan in het vliegtuig met veel beenruimte en 2 uur wachten bespaard. Jammer genoeg moesten we 2 stukken handbagage inleveren om als ruimbagage mee te gaan waardoor we in Santiago toch nog een hele tijd moesten wachten voor we weer naar ons airport hotel konden gaan.

Alsnog een heel stuk vroeger daar aangekomen en in het restaurant lekker gegeten. Op de een of andere manier tot nog toe nog nooit pisco sour gedronken. Misschien maar goed ook want ik vond het heel lekker! De bagage weer in orde gemaakt en gaan slapen omdat de wekker weer vroeg stond voor onze vlucht naar La Paz.

Zaterdag 24 feb

We zitten in het vliegtuig. Het Patagonië deel van onze reis zit er al weer op. Ongelooflijk hoe snel het voorbij is gevlogen.

Zondag 17 feb reden we vanuit het mooie plekje aan de rivier naar de drukte van Bariloche. Het historische centrum is erg klein maar de stad strekt zich uit langs Lago Nahuel Huapi en de delen van de stad hebben allemaal andere namen. Wij hadden een apart-hotel gereserveerd 12km buiten het centrum, richting het schiereiland Llao Llao. Het was nog erg warm toen we aankwamen en overal was het druk met auto’s en mensen die op de strandjes aan het meer lagen.

Onze plek bestond weer uit houten blokhutten. Die van ons keek uit op de tuin/zwembad i.p.v. op het meer wat we niet erg vonden omdat de weg tussen het meer en de accommodatie erg druk was. We waren blij dat we gereserveerd hadden want alles zat vol. De kinderen probeerden het zwembad nog even uit maar ondanks de hitte van de afgelopen dagen vond ik het water te fris. Na de natuurlijke omgeving was het ook wel weer even omschakelen. Ons huisje was leuk met beneden een keuken, een ruime eetruimte waarin ook nog een bedbank stond en een badkamer. Boven waren 2 slaapkamers en nog een badkamer. Helaas waren de muren erg dun waardoor we de buren die het huis aan de voorkant bewoonden goed konden horen. Gelukkig waren ze ’s nachts stil waardoor we niet teveel last van ze hebben gehad.

Op maandag was het weer omgeslagen. Ineens was het 10 graden koeler, stond er wind en was het bewolkt. Het plan was om een korte roadtrip te maken, te lunchen in het centrum en daarna de middag te kunnen besteden aan lessen en uitzoekwerk voor de rest van de reis.

We vertrokken en volgden het Circuito Chico over het deel van Bariloche dat westelijk van ons lag. We kwamen langs het prachtige Llao Llao resort (waar we nog geprobeerd hebben een high tea te reserveren maar helaas volzet) en reden door de prachtige omgeving. Toen we geparkeerde auto’s zagen staan in het bos stopten wij ook en besloten onze wandelschoenen aan te doen. Ondertussen regende het een beetje maar het was niet koud.

Ik liep met Laurine voorop en we hadden geen idee welke wandeling we gingen doen. Ik had zelfs een rok aan (heel charmant met wandelschoenen eronder en een regenjas erover…). Het ging behoorlijk steil omhoog maar we gingen verder. Uiteindelijk bleken we naar de top van een berg te wandelen. Onderweg kwamen we wandelaars tegen die op de terugweg waren en volgens hen was het niet lang meer naar de top. Laurine en ik klommen verder. Uiteindelijk bereikten we nog vrij onverwacht de top waar we verrast waren door het prachtige uitzicht. De wolken begonnen op te lossen en de zon kwam tevoorschijn. Na wat uitgerust te hebben besloten we naar beneden te gaan omdat we bang waren dat Pieter en Sebastian ongerust zouden zijn maar toen we een paar minuten naar beneden hadden gelopen kwamen zij ook boven. Toch nog maar even teruggegaan naar de top om wat foto’s met zijn allen te kunnen nemen.

Ondertussen knorden onze magen. Het plan was eigenlijk om te gaan lunchen in het centrum van Bariloche maar het was alweer ruim na de middag en we zaten nog helemaal aan de andere kant. Gelukkig was de redding nabij want we zagen een bord van Patagonia dat we ondertussen kennen als een biermerk met smakelijke biertjes. Zo grappig dat je in een hele natuurlijk omgeving dan opeens weer in een mega hip geheel staat: de brouwerij van Patagonia bier. We aten in een biertuin pizza, friet en hotdogs die goed combineerden met een amber biertje. Laurine was bij de wc’s en gesprekje begonnen met een Nederlandse mevrouw die met haar man een rondreis door Patagonië maakte van 3 weken.

Na deze stop vervolgden we de Circuito Chico en kwamen uiteindelijk in het centrum van Bariloche terecht. Hier staan wat Beiers uitziende gebouwen en kun je op de foto met een St. Bernardhond maar heel bijzonder vonden we het niet. Bij het toeristenbureau een kaart opgehaald en wat rondgewandeld, langs het water (veel wind), een kerkje in en langs de talloze chocoladewinkels. Toen we de kinderen een ijsje wilden geven zagen ze dat er achter in die zaak een ijsbaan zat. Op het ijs is leuker dan ijs eten dus moest er geschaatst worden. Hartstikke koud daar natuurlijk maar dat maakte de kinderen niet uit. De schaatsen waren goed en ze kregen handschoenen aan. Ik, nog steeds in mijn rok, zag het niet zitten om te gaan schaatsen dus ik heb de kinderen aangemoedigd en ben verder een beetje bevroren langs de kant. Pieter ging ondertussen op zoek naar een zaak om printjes te maken van toetsen voor de kinderen.

Goed en wel weer teug in ons hotel was het alweer avond. Wel een leuke dag gehad! Toch nog wat les gegeven maar echt veel uitzoekwerk zat er niet meer in. Het internet is ook steeds heel traag waardoor het lastig is snel dingen te vinden.

Op dinsdag vertrokken we uit Bariloche, volgende bestemming: Villa La Angostura.

Via airbnb hadden we een huisje gehuurd dat we makkelijk vonden. Na een appje gestuurd te hebben kwam ze eraan om ons binnen te laten. Het huisje zou enorm opknappen van een renovatie maar ook in deze staat was het prima voor ons. Ruim en makkelijk omdat we onze auto onder een carport in de tuin konden zetten.

We hadden niet echt een beeld van de mogelijkheden van Villa La Angostura en besloten eerst maar eens naar het toeristenbureau te gaan. Daar spraken ze weer eens geen woord Engels maar lukte het wel een kaart te krijgen voor de 7-meren route en een timetable voor de boten die rond de peninsula varen. Het ‘villa’ deel van La Angostura ligt idyllisch aan het water en heeft een leuke sfeer. Geïnformeerd naar de wandel- en bootmogelijkheden. Met een koffietje in de zon een en ander overlegt en besloten om woensdag de merenroute te rijden tot aan San Martin de los Andes en woensdag een hike te maken over het schiereiland. Aan de mevrouw van de airbnb gevraagd of we een dagje langer konden blijven en een andere airbnb geboekt in Llanquihue (Chili) voor vrijdag om dichtbij Puerto Montt te zijn voor het inleveren van de auto op zaterdag.

Het was stralend weer op woensdag, perfect voor een roadtrip langs de Siete Lagos. Weer al eens prachtige uitzichten onderweg. De meren op zich zijn mooi maar na de meren van zuidelijk Patagonië toch iets minder indrukwekkend. De dorpjes in deze buurt zijn dan weer veel leuker, echt Alpine stijl. Zo ook San Martín de los Andes. Een schattig dorpje met lanen vol bomen, rozenstruiken en houten huisjes. We streken neer op een terras dat het in Knokke ook goed zou doen en dronken de lekkerste koffie (Illy) tot dusver in Patagonië. Na een rondje in het stadje en het bezoeken van de oever (waar het weer heel hard waaide) gingen we weer terug richting La Angostura. Het leek wel of we een andere weg reden want de bergen waar we nu tegenaan keken zagen er volledig anders uit. Genoten van de rit! Aan het einde van de middag waren we weer terug. ’s Avonds gegeten bij een uitstekend Italiaans restaurant waar ze zelf de pasta’s maken in allerlei soorten (o.a. pasta van aubergine) waarbij je een saus kiest. We dachten de kinderen wel een portie spaghetti bolognaise te kunnen laten delen maar dat was geen goed idee, snel nog een portie besteld die tot het laatste sliertje opging.

Donderdagochtend vertrokken we om de boot van 10.30u te nemen naar het uiterste puntje van het schiereiland. De tour bestaat uit heen en weer met de boot en een uurtje om op het puntje rond te kijken. Wij namen alleen de boot heen en wandelden over het eiland terug. Niet de meest spectaculaire wandeling tot nog toe maar wel gezellig tussen grote bomen zonder al te veel stijgen en dalen. Ergens in het midden gepicknickt in het bos en verder. Wilde frambozen geplukt (heerlijk). Bijna aan het einde begon het te druppelen en toen we bij de miradors boven Villa la Angostura waren aangekomen regende het. Helaas geen mooi uitzicht maar wel trots op de kinderen dat ze 14 km hadden gewandeld zonder morren.

Beneden weer iets gegeten/gedronken in hetzelfde zaakje als dinsdag, maar nu binnen. Thuis aangekomen stortregende het. Ik was ondertussen een beetje onrustig aan het worden dat we eigenlijk niets meer gepland hadden tot La Paz. We wilden uit eten gaan maar het was niet aanlokkelijk om de deur uit te gaan met de harde regen. Pieter en Laurine gingen dus pizza’s halen. Dit duurde heel erg lang (Laurine wilde bij thuiskomst eigenlijk niet meer eten maar gelijk naar bed) maar ik had in die tijd wel een aantal dingen uitgezocht zodat ik me een stuk rustiger voelde. Het reizen met de auto is ons zo goed bevallen dat we het zien zitten dit ook in Bolivia te doen. Daar is echter heel weinig informatie over te vinden omdat het nog niet veel gedaan wordt. Op de site van het Nederlandse Condor Travel wel een nieuwe selfdrive reis gevonden dus het kan!

Vrijdagochtend was het nog steeds druilerig maar droog toen we inpakten. We hadden om 11.00u afgesproken voor de handover met de mevrouw van het huisje en voor het eerst waren we ruim voor die tijd 100% klaar om te vertrekken! Sleutel afgegeven en op weg naar de grens. Dit was de eerste grote grensovergang tussen Argentinië en Chili en dat was een heel ander verhaal! Rijen auto’s, bussen, vrachtwagens en een gigantisch douane gebouw. Uiteindelijk ging het allemaal nog best snel en konden we op weg naar Chili.

Ondertussen regende het weer pijpenstelen. In Chili was de controle dit keer wel heel streng. Iedereen moest alles uitladen! Dit zagen wij natuurlijk totaal niet zitten. Met een mevrouw van de agricultura controle een beetje gekletst en omstandig onze sinaasappelen en uien weggegooid. Toen wij aan de beurt waren werden er een aantal bagagestukken aangewezen die we eruit moesten halen en openen. Dit waren tassen met kleren en schoenen dus ok. Helaas begon de beambte daarna onze koelbox te openen waardoor we toch ook afscheid moesten nemen van het vleesbeleg, de citroen en nog wat dingetjes. Hierna vond de controleur het wel best en werd de plastic kist met de rest van ons eten ongemoeid gelaten.

Door de aanhoudende regen zagen we niets van de vulkanen die we passeerden maar na een uur rijden werd het lichter en kwam de zon er weer door. We lazen in de Lonely Planet dat we door een gebied reden waar Duitse immigranten zich vroeger gevestigd hadden. Inderdaad overal schattige Duitse huisjes waar je ‘kuchen’ kon eten. Links van ons zagen we heel kort de top van de indrukwekkende Osorno vulkaan door de wolken piepen. We konden niet stoppen en toen we dat een paar minuten later wel konden was hij alweer verdwenen maar wat een machtig zicht! Gestopt in het dorpje Puerto Octay waar we in de zon rondliepen en op een terrasje aten. Daarna verder naar onze bestemming Llanquihue.

Het huisje dat we hier gehuurd hadden lag in een afgesloten domein waar we met een code binnenkwamen. De ouders van het meisje met wie ik via whatsapp contact had woonden er in een grote villa bungalow waarvan het achterste deel was ingericht als vakantiehuisje. Allemaal heel netjes en mooi en prima voor een nacht. De kinderen speelden met de honden van de mensen en in de tuin vlogen de kolibries af en aan naar een bepaalde struik, volgens mij hibiscus. Pieter en ik gooiden de 20L nood-benzine die we nog steeds in de auto hadden staan en nooit nodig gehad hadden, in de auto.

Vanuit het huis liep je via een weggetje naar het privé meer dat hoorde bij het domein. Heel mooi met prachtig uitzicht op 6 vulkanen op een rij waarvan we de toppen helaas niet te zien kregen door de wolken. Langs de weg hingen grote zwarte bramen te shinen in de zon en we konden niet anders dan ze plukken. ’s Avonds een beetje gekookt met wat we nog over hadden en heerlijk geslapen. Niet te geloven dat de rondreis door Patagonië er alweer opzit!

Zaterdagochtend nog een flinke bak bramen geplukt en op weg naar Puerto Montt, onze laatste bestemming in Patagonië. Puerto Montt was een flink stuk groter dan ik het mij herinner van 17 jaar geleden maar nog net zo lelijk. De regen die er opnieuw viel herinnerde me ook aan het verblijf van toen. We reden nog even het centrum door en reden langs het 0,0km paaltje van het begin van de Carretera Austral (ruta 7). We wilden nog even parkeren maar de garage waar we in reden bleek te laag voelden we aan de balk tegen de daktent. Even wat paniek net op het moment dat de kinderen elkaar afmaakten op de achterbank… daarbij het vreselijke piepen van de banden op de vloer van de garage. Gelukkig konden we de plastic blokken verschuiven en op die manier gelijk de garage weer uitrijden voor we de daktent aan stukken zouden scheuren in deze zeer lage garage. Besloten om Puerto Montt te laten voor wat ze is en op weg te gaan naar de luchthaven.

Zodra we de stad weer uit waren klaarde het op, zagen we een regenboog en bereikten we, in een ondertussen weer serene sfeer, de luchthaven. Daar de auto uitgeladen en nog eens extra gecheckt. Een oudere mevrouw met haar 2 dochters kwam ons aanspreken omdat zij de auto in ontvangst ging nemen. We hadden nog even nodig voor het laatste inpak- en uitzoekwerk en overhandigden toen de sleutels. Allemaal heel simpel, zonder check of wat dan ook. Op het allerlaatste moment maakte Sebastian Pieter attent op het wel erg slappe linker voorwiel… de plakker had het dus gehouden tot het einde van onze reis. Sorry voor de mevrouw maar ze zal het vast nog wel gered hebben tot de gomeria…

We wandelden het kleine maar erg moderne luchthavengebouw binnen, checkten in voor onze vlucht naar Santiago, kregen veel betere plaatsen op rij 5 en dat was dat. Allemaal uiterst relaxt. Na de handbagage controle nog wat gegeten, les gegeven en voor we het wisten zaten we in het vliegtuig naar Santiago. We komen zeker terug in Patagonië!

Ventisquero Colgante, Puyuhuapi, Pumalín, Trevelín, El Bolson

Zo heerlijk om weer gewoon te kunnen gaan zitten en ontbijt te pakken. Ingepakt, gaan kijken of de was klaar was (niet het geval). Ondertussen was het 13.30u in België. Gevraagd aan de juf van Sebastian of hij even mocht facetimen met zijn klas. Dat was goed en heel erg leuk. Sebastian was een beetje beduusd van de enthousiaste reacties van zijn klasgenoten. Alles in de auto, een geslaagde poging om de was op te halen, nog een paar boodschappen gekocht en Coyhaique achter ons gelaten.

Het was weer een prachtige rit onder een blauwe hemel. Aan het einde van de middag kwamen we aan bij nationaal park Quelat waar we een bochtige ripio weg namen door een jungle achtig gebied. De natuur is ondertussen heel erg veranderd: de bomen worden steeds groter en hoger, er zijn varens en planten met gigantische bladeren die een beetje lijken op rabarber XXXXXL. In het park lag onze volgende bestemming: een hangende gletsjer. Helaas bleek de camping bij de gletsjer vol en mochten we van de ranger niet doorrijden. Gelukkig wist hij ons wel een andere camping aan te raden iets verderop aan Ruta 7.

Rond 20.00u kwamen we aan bij camping Las Toninas en ook deze bleek vol. Gelukkig zagen de eigenaren in dat er niet veel alternatieven voor ons waren en gaven ze ons toestemming om in de voortuin van het vakantiehuis op het terrein te parkeren, tussen de dahlia’s en heel dichtbij de douches. Het uitklappen van de tent en het klaarmaken van de bedden kunnen we ondertussen snel en terwijl Pieter het eten maakte stopte ik de kinderen onder een warme douche. Overdag is het heel lekker warm maar zodra de zon onder is daalt de temperatuur en moet je zorgen dat je snel je warme kleren aanhebt om niet te verkleumen.

Camping Las Toninas is heel mooi gelegen, aan een fjord. Voor ons weer een andere gewaarwording om de geur van de zee te ruiken. Chili is zo’n smal land dat je zo weer aan de zee zit maar wij hebben vooral meren en rivieren gezien.

De volgende ochtend een stukje teruggereden naar de ingang van ventisquero Colgante en daar de wandeling naar de mirador gedaan. Het bleek een pittige wandeling! Sebastian wilde er al snel de brui aan geven maar gelukkig konden we hem motiveren om door te zetten. De wandeling op zich was echt prachtig! Het bos leek wel betoverd met overal holletjes, doorkijkjes, kleine vogeltjes die heel dichtbij kwamen, hangende mossen en kleine stroompjes. Boven aangekomen werden we beloond met een prachtig uitzicht op de hangende gletsjer waarvan het smeltwater met donderend geraas naar beneden stort. Volgens de Lonely Planet regent het op deze plek heel vaak met 4m neerslag per jaar dus het zien van dit alles onder een wolkenloze hemel was een traktatie.

De weg naar beneden ging een stuk sneller en het gaf voldoening om veel puffende mensen te passeren op hun weg naar boven. Wij waren er gelukkig in de ochtend waardoor we dichtbij geparkeerd stonden en nog een goede temperatuur hadden. Bij de auto de wandelschoenen met klamme sokken uitgedaan en vertrokken. Na 1,5 uur stopten we in het plaatsje Puyuhuapi, aan de bovenkant van het fjord waar we de hele tijd parallel aan gereden hadden. Het was 14.30u en tijd voor de lunch. Vis gegeten in El Muelle. Verrukkelijk! Na de bistro in Santiago het lekkerste eten tot nog toe. In het restaurant hadden we even wifi en werd het duidelijk dat het huisje in de buurt van Chaiten geannuleerd was door Booking.com. Balen maar in ieder geval duidelijk.

Na het eten bij het toeristenbureautje langs gegaan om te proberen leven te krijgen in mijn Chileense simkaart. Ik had er in Coyhaique nieuw tegoed op gezet maar sindsdien werkte het totaal niet meer. Nu we duidelijk in drukkere streken zijn is het erg handig om af en toe internet te kunnen gebruiken om iets te reserveren. Helaas lukte het de mevrouw ook niet maar gaf ze wel de tip om de sim kaart even uit de telefoon te halen. Blijkbaar was dit een goede tip want uiteindelijk lukte het. Geprobeerd om een huisje of camping te reserveren net buiten Parque Pumalín maar daar hebben ze blijkbaar ook geen bereik dus het lukte niet. Ondertussen was het 16.00u en moesten we nog een paar uur rijden. De weg was goed en de uitzichten weer betoverend. Ongeveer 45 min voor onze bestemming zagen we grote braakliggende stukken land met afgeknakte bomen en ruïnes van huisjes. Blijkbaar is hier een dorp (Santa Lucia) weggevaagd door een aardverschuiving, volgens mij na de vulkaanuitbarsting van de Chaiten vulkaan in 2008 maar misschien ook wel recenter. Ze waren in ieder geval druk bezig met  opruimen en opbouwen.

Wij reden door en bereikten ingang Amarillo van Parque Pumalín. Alles weer net zo mooi als Parque Patagonia. De Tompkins Foundation heeft goede vormgevers in dienst die prachtige natuur combineren met een consequente huisstijl. Omdat ik had gelezen dat er naast Pumalín thermische baden waren met een camping gingen we daar naar op zoek. De baden vonden we al snel en een mijnheer wilde ons zijn accommodatie laten zien maar het zag er niet zo aanlokkelijk uit dus besloten we door te rijden. Na 20 km op de slechte onverharde weg kwamen we in een prachtig landschap maar zagen we geen tekenen van campings die er volgens ons wel zouden moeten zijn. Uiteindelijk zagen we 1 huisje waar we naartoe reden. Een hoogstverbaasde vrouw kwam naar buiten en even later kwam haar man ergens uit de tuin tevoorschijn. We zaten blijkbaar niet goed en moesten helemaal terug. Opnieuw bij de ingang van Pumalín bleek de weg het park in, naar links te gaan en de weg van de thermische baden naar de achterkant van het terrein te leiden. Waarschijnlijk ook deel van het park maar niet ontwikkeld.

Ondertussen was het weer bijna 20.00u toen we het park inreden. De eerste camping die we tegenkwamen was alleen geschikt voor tenten omdat je niet met je auto het gras op mocht rijden. We verbaasden ons over de landschapsarchitectuur van het park. Volgens mij heb ik ergens gelezen dat het is geïnspireerd op Engelse tuinen. Het zou me niet verbazen, zo mooi! Strak gemaaide grasvelden met daarin eilandjes van prachtige struiken en bomen, er tussendoor grintpaden. Alsof er dagelijks tuinmannen aan het werk zijn (die we overigens niet gezien hebben). Wij reden door en vonden eindelijk het weggetje dat wij moesten hebben naar de hoger gelegen camping, alleen toegankelijk met 4×4. De weg was prachtig maar uitdagend! Voor de eerste keer tijdens onze roadtrip gaf Laurine over uit het raam…

Boven aangekomen bleken er verschillende inhammen te zijn waar je in moest rijden en parkeren. Aan het einde van de inham stond een prachtige houten shelter die dan jouw huisje was en waarvoor je je tent op kon zetten. Probleem voor ons want wij hebben meer ruimte nodig om onze tent uit te kunnen klappen. Alle inhammen bleken ook bezet te zijn. Wij waren ondertussen aan het einde van ons Latijn… bij de laatste inham bleek iets meer plaats te zijn maar in de shelter lagen allemaal spullen, teken dat er nog mensen zouden terugkomen met hun auto. Het er toch op gewaagd en ons geïnstalleerd. Het werd bijna donker en de mensen van wie de spullen in de shelter waren kwamen terug. Ze waren niet blij dat wij er ook stonden omdat zij betaald hadden voor het exclusieve gebruik van dat plekje. Gelukkig mochten we blijven staan (we waren toch niet weggegaan want het was ondertussen pikkedonker en koud). In het donker gekookt en gegeten.

De volgende ochtend zagen we pas goed de schoonheid van de plek. Het veld waaraan de verschillende inhammen en shelters liggen kijkt recht uit op een grote gletsjer. Ook dit veld is weer prachtig aangelegd met paadjes, verschillende verscholen stukken, perken, fantastisch. Het plan was om weer weg te gaan. Hike gedaan naar de mirador op de ventisquero Michinmahuida. Het was weer zo’n prachtige dag! De hike naar het uitzichtspunt was zo leuk en relaxed dat we beneden aangekomen besloten nog een nacht te blijven. De mensen die de shelter hadden gingen weg dus toen konden wij die claimen. Dat maakt zo’n verschil in comfort. Opeens heb je een tafel, plek om je spullen neer te zetten, relaxed te koken en dan dat uitzicht!

’s Middags wilden we een stuk rijden in de richting van Chaiten om daar een hike te doen in een ander deel van het park maar eenmaal weer beneden bij de uitgang (een afdaling van 20 min) realiseerden we ons dat 1 hike per dag wel genoeg was en besloten we naar de thermische baden te gaan. Het was een eenvoudig geheel met 2 heerlijk warme baden. Lekker geplonst en les gegeven. Op de terugweg bij de ingang hadden we een beetje bereik en hebben we een huisje in Trevelin (Argentinie) gereserveerd. Oorspronkelijk plan was om te camperen in Futaleufu maar omdat we Argentinie heel leuk vinden (en het ook veel goedkoper is) besloten we in de volgende etappe ineens de grens over te gaan. ’s Avonds gezellig gekokkereld in onze shelter. Het laatste zonlicht werd weerkaatst op de witten top van de berg voor ons. Magisch! Voor dit soort momenten maken we onze reis.

Op Valentijnsdag ons nog weer eens gerealiseerd dat het mogen zien van deze prachtige dingen het mooiste cadeau is dat we ons kunnen voorstellen. Ingepakt en naar beneden gereden voor een gemakkelijke wandeling. Pieter en Sebastian liepen voorop en door het kronkelende pad zag je elkaar snel niet meer. Gevolg: Laurine en ik wisten niet meer of we goed liepen. Uiteindelijk kwamen we weer op een weg in het park en vonden wij de auto weer terug. Gelukkig hoorden we Pieter en Sebastian roepen en werden we weer verenigd. De makkelijke wandeling bleek er uiteindelijk toch een van 7 km. Niets aan de hand. We gingen weer op pad. Het eerste deel van de route was het terugrijden tot het gebied van de aardverschuiving waar wij nu door moesten om naar Futaleufú en de grensovergang te gaan.

Vanaf daar bleek de hele weg onverhard met af en toe hele slechte stukken. We hebben het ondertussen wel een beetje gehad met ripio… De uitzichten maakten alles weer goed. Het landschap verveeld hier nooit en is steeds weer anders. We volgden de rivier die in de buurt van Futaleufú gebruikt wordt om te raften. We komen nog eens terug als de kinderen iets groter zijn want dit zag er heel gaaf uit. Bij de grens duurde het langer dan verwacht omdat de overgang bij Passo Roballos niet in de computer te vinden was (de plek waar alles in een schrift geschreven werd). Er moest dus gebeld worden en van alles uitgezocht maar we mochten Chili uit en na weer veel uitzoekwerk konden we Argentinië binnenrijden zonder enige controle van de auto. Onze levensmiddelen hadden we dus nog.

Het laatste stuk van de weg naar Trevelín was vooral heel stoffig, hobbelig en warm! Trevelín is een dorpje waar vroeger veel mensen uit Wales zijn gaan wonen. Ze koesteren deze achtergrond want er zijn nog steeds veel plaatsaanduidingen in het Welsh en je kunt er high tea drinken in theehuizen. Ons onderkomen was in een houten huisje aan een onverhard straatje. Ons huisje was heel schattig, beetje vergane glorie maar in vergelijking met kamperen is het toch heel luxueus. Er woonden een zus en broer met hun gezinnen op het terrein en er was een eenvoudig zwembad dat goed van pas kwam met deze temperaturen. Het was al laat dus snel iets gegeten en gaan slapen.

De vrijdagochtend gebruikt voor klusjes zoals de was wegbrengen en langs de gomeria, dit keer omdat het handschoenenvakje niet meer openging. De vriendelijke man kreeg het gelukkig open en we hoefden er niet voor te betalen. Geld wisselen duurde dan weer heel erg lang. Eerst eindeloos wachten tot we plaats mochten nemen aan het bureau van een juffrouw die al mijn gegevens in de computer zette. Daar werden 3 prints van gemaakt die allemaal getekend en gestempeld moesten worden en daarna mochten we naar de loketten waar we het geld pas konden wisselen. Ook nog prints gemaakt van lessen en toetsen, langs de supermarkt en toen was het alweer 13.30u.

Met 35 graden is er weinig animo bij de kinderen om iets te doen maar we wilden toch graag de watervallen in de buurt van het dorpje zien. De wandeling daar naar toe bleek heel erg kort, de 3 watervallen geinig maar niet heel indrukwekkend en na een bezoekje aan een wijnboer in de buurt (waar we niets kochten omdat we zijn wijn niet lekker vonden) gingen we weer naar ons huisje. Daar de bbq aangestoken en gezellig gegrild.

Gisteren alles weer ingepakt en snel nog even naar de route gekeken voor de komende dagen. Het warme weer houdt aan tot zondag (=vandaag) en vanaf maandag is het dan weer normaal met 18-19 graden en af en toe regen. Was opgehaald en vertrokken richting El Bolson via het nationale park Los Alerces. De parken in Argentinië zijn commerciëler van opzet. Ook heel mooi en natuurlijk maar met veel meer campings en refugio’s en je moet overal entree betalen (wij meer dan lokale mensen). Getopt bij een mooie wandelbrug over een rivier en daarna nog een keer aan een meer om te picknicken. Het was echt te warm om in de zon te zitten/lopen dus snel verder gegaan.

We reden door El Bolson maar hadden niet echt veel zin om het stadje grondig te bekijken vanwege de hitte. Iedereen was ook binnen denk ik want het zag er nogal verlaten uit. Ons doel voor de dag was een plek die ik op de site I Overlander had gevonden: The Gaucho Brewing Co. Er stond in de commentaren wel iets over de moeilijke bereikbaarheid maar we wilden het toch proberen. We vonden het weggetje waar we naar beneden moesten gemakkelijk en begonnen aan de afdaling. Met stip de spannendste tot nog toe! Steil naar benden over grote stenen en veel bochten. We betwijfelden of het een goede beslissing was geweest maar we kwamen beneden in een stukje paradijs!

Aan de rivier hebben ze hier een soort hipster hangout met relaxte muziek, leuke tafels, hangmatten en ijskoud bier! Er waren veel mensen omdat er hier allemaal wandelpaden zijn. De rivier staat nu heel laag waardoor je er in kunt baden. Er slaapt hier bijna niemand dus ’s avonds vertrokken de meeste mensen en waren we hier nog over met een kleine groep. Lekker biertjes gedronken en rummikub gespeeld met de kinderen. Er zijn leuke poesjes en de kinderen vinden het geweldig hier.

Vanmorgen was het weer ijskoud en de kou verdwijnt nu omdat de zon weer boven de bergen uitkomt.

Toen de zon weer boven de rivier stond nog heerlijk in het water en op de rotsen gespeeld. Opgeruimd en de weg naar boven gestart. Jay, de eigenaar van de brouwerij/camping, gaf de tip om in low gear naar boven te rijden. Die stand hadden we nog niet gebruikt en het werkte inderdaad. In een slakkentempo trok de auto zichzelf als het ware naar boven. Toen we het steilste stuk gehad hadden lukte het met de gewone 4×4 stand en na 20 minuten zaten we weer op het asfalt.

Ondertussen zijn we weer een paar dagen verder… Onder een strakblauwe lucht gingen we zondagochtendrichting Bariloche. Vanwege de warme dag waren er overal mensen aan het recreëren bij ieder stukje mooi water. Langzaam rijdend (een unicum deze reis) reden we Bariloche binnen.

Veel: prachtige natuur, verschillende slaapplekken, wind, stof, guanaco’s, kilometers

Weinig: winkels, mensen, tegenliggers

Eerste keer: lekke band, >72u geen streepje internet, bosbranden, vosjes gezien

El Chalten-Ruta 40-Las Horquetas-Paso Roballos-Valle Chacabuco-Parque Patagonia-Carretera Austral-Puerto Río Tranquilo-Coyhaique

De afgelopen dagen waren indrukwekkend. We verlieten camping Bonanza op maandagochtend, na 1 nacht, omdat het door de wind een grote stofboel was geworden. Het was nog wel steeds aangenaam van temperatuur en we maakten een wandeling naar een mooie waterval. In El Chalten aten we iets bij een leuk tentje met een klein beetje wifi en daarna vertrokken we voor een lange rit door een verlaten landschap. Gelukkig hadden we het Fitz Roy massief op zondag in volle glorie bewondert want nu zaten er grote wolken voor.

Om terug naar Chili te gaan moest er een pittig stuk over de Argentijnse Ruta 40 worden afgelegd. Verhard maar met flinke gaten. We twijfelden of we zouden stoppen in Las Horquetas of doorrijden naar Bajo Caracoles, we kozen voor de eerste plek. Het landschap aan de Argentijnse kant van de Andes is dor, bruin, saai en de weg is kaarsrecht. Je ziet veel guanaco- en schapenkadavers in de draden van de omheiningen hangen. In combinatie met heftige wind niet echt leuk om te rijden.

Toen wij net aan het wachten waren om te horen of er een kamer vrij was aan de receptie/keuken/toog van het enige hotel in Las Horquetas, in the middle of nowhere, stapten er 2 andere mensen binnen. Na het noemen van hun naam (zij hadden wel een reservatie) wisten we dat het Nederlanders waren. Gelukkig kregen wij ook een kamer, weliswaar voor 3 personen maar er kon nog wel een matras bijgelegd worden. Het Nederlandse stel bleek op huwelijksreis en maakte de reis in omgekeerde richting met als einddoel Antarctica. Ze komen uit Waalwijk, wonen in Amsterdam en werken beide in de marketing. Het klikte tussen ons en we hadden een hele gezellige avond.

Na het ontbijt de volgende ochtend stapten we allen de deur uit en gingen wij naar het noorden en zij naar het zuiden. Wij tankten een laatste keer in Bajo Caracoles en gingen toen op weg naar de pas waarover wij de grens met Chili gingen oversteken. Onderweg zagen we vosjes bij een guanaco karkas en verder ook heel veel levende guanaco’s. Vanaf het moment dat we de Ruta 40 verlieten veranderde het landschap, de weg trouwens ook: ripio van een niet te beste soort.

De weg die wij namen ging door de Valle Chacabuco, een ongelooflijk mooie vallei. Het ene ogenblik zagen we groene velden met kleine kronkelende beekjes, het volgende zaten we in een soort maanlandschap met grillige rotsen en daarna waren het weer steile wanden aan beide kanten van de weg.

Bij de grens uit Argentinië moesten we even wachten omdat er steeds maar 1 stel mensen binnen mocht komen. De kinderen achtervolgden de aanwezige kippen en hanen tot het onze beurt was. De grensbewaker schreef al onze gegevens in een groot schrift en daarna draaiden we de pas op naar de Chileense kant van de grens.

Vlak voor de Chileense grens picknickten we om de laatste verse producten op te maken die we bij de grens zouden moeten weggooien. We maakten uien/tomatensoep, pannenkoeken met en zonder kaas en aten er plakjes komkommer bij. Onze trek was gestild dus de halve meloen en sla verdwenen helaas in de vuilzak.

Pas bij de grens met Chili hoorden we dat de Ruta 7 (=Carretera Austral) afgesloten was door bosbranden. Ons Spaans is te beperkt om volledig te begrijpen was er aan de hand was maar het werd me duidelijk dat het om een tijdelijke afsluiting ging. Bij de controle werd het stuk brandhout (dat al een hele tijd in de auto lag en ik gebruikte om beter bij de daktent te kunnen) en de 2 avocados die nog niet rijp waren en die ik zo ongeveer onder de neus van de beambte hield in beslag genomen. De stukken hout die we hebben om uit zachte ondergrond te komen, het houtskool, de melk, knoflook, etc. werden totaal niet opgemerkt.

Na de grens kwamen we bijna meteen bij camping Alto Valle van Parque Patagonia. Dit park was eerst een schapen boerderij en is door de Tompkins Foundation teruggebracht tot natuur. De camping is heel erg nieuw, heel erg design en heel erg verlaten. Er was een ranger die er semi-permanent woont en verder verlieten de paar andere mensen het kamp voor zonsondergang (waar naar toe is ons een raadsel…). We hadden een prachtige plek, een hele grote mooie shelter en een snelstromende rivier waarvan je het water kon drinken. De ranger had ons echter uitvoerig verteld over de branden die op dat moment dichtbij waren en wat te doen als we een puma tegen zouden komen. In combinatie met de eenzaamheid van de locatie bezorgde het ons een slechte nacht.

De volgende ochtend bracht ranger Tomas ons het laatste nieuws dat de brand onder controle was en de weg weer open. Aangezien we geen eten meer hadden pakten we in, maakten nog een stevige wandeling naar een mooi uitzichtspunt en vervolgden onze weg door het park. Bij het centrale deel van het park bezochten we het museum waar een zeer interessante expositie was over de groei van de wereldbevolking en het mis/gebruik door de mensen van de aarde.

In het prachtige restaurant (in schril contrast met de serieuze boodschap van het museum…) was helaas geen plaats dus met knorrende magen gingen we verder. Wat we deze reis ook leren: we zijn geen van allen in staat aardig te zijn tegen elkaar nog in staat rustig na te denken als we te weinig eten. In plaats van een kleine omweg naar de plaats Cochrane (over een verharde weg nog wel) gingen we van start met onze route over de Carretera Austral, ons niet realiserend dat het nog lang zou duren voor we in een plaats van enige betekenis zouden komen. De route bleef heel erg mooi maar als je vooral zoekt naar bordjes ‘restorante’ dan zie je van de natuur toch net iets minder.

We stopten bij een prachtige lodge aan Rio Baker maar helaas was de chef er niet. Verder dus tot we bij het eerste plaatsje kwamen, Puerto Bertrand. Hier was niet veel bedrijvigheid en het was intussen 16.00u maar in een klein tentje konden we toch eten, mmmm! Nog steeds geen internet maar wel een gevulde maag. Verder ging het op weg naar Peurto Rio Tranquilo.

Het weer was prima, niet warm, wat wind maar over het algemeen zonnig. Vlak voor we bij onze bestemming aankwamen stond er een rij auto’s. Na korte tijd werd het ons duidelijk dat we stilstonden voor een wegafsluiting als gevolg van weer een bosbrand. We zagen de helikopters hun manden vullen in het meer en naar de berg vliegen. We stonden er bijna een uur te wachten en mochten toen doorrijden langs de brandweermannen en slangen. We reden langs smeulende stukken bos en merkten dat er hier veel meer wind stond.

Camping Pudu had gelukkig nog een plaatsje voor ons met een shelter (maar nog steeds met heel veel wind want aan de oever van Lago General Carrera). Het was ondertussen ruim 19.00u maar omdat we nog geen inkopen hadden kunnen doen gingen we nog snel het dorpje in. Geen enkel dorpje is gezellig als de deur van de auto er bijna wordt afgeblazen als je uit wilt stappen, het zand door de straten blaast en iedereen zich probeert te beschermen tegen de volgende keiharde windvlaag. Als je er dan ook nog op wordt gewezen dat je een lekke band hebt is het helemaal niet meer grappig. Wel gelukkig was de aanwezigheid van een ‘gomeria’ (garage achtig iets) mét een monteur die nog werkte (ondertussen bijna 20.00u) én die na lang wachten bereid was ons ook nog te helpen.

De uren dat we daar in een stoffige, vieze, onverharde straat stonden met onze volgeladen auto waarvan we niet wisten of we alles eruit moesten halen om bij het reservewiel te komen, tussen de straathonden, met (ondertussen weer) hongerige kinderen, waren niet de beste momenten van onze reis tot nog toe (understatement…). Het reservewiel bleek onder de auto te zitten maar hoefde er niet af, het solar lampje dat onze verhuurder had meegegeven kwam nu goed van pas om de monteur bij te schijnen en het gat in de band bleek er al te zitten. Het was de plakker die los was gekomen die het luchtverlies had veroorzaakt. De reparatie ging snel, band weer op de velg, wiel erop, krik omlaag, alles weer in de auto gepropt en om 22.15u op weg naar de camping. Ook de eerste keer in het pikkedonker rijden trouwens.

Met flinke wind de tent uitgeklapt en snel worstjes gebraden. ’s Nachts waaide het zo hard dat ik bang was dat de tent het zou begeven. Vooral Laurine en ik bleken ieder uur van de nacht gezien te hebben. Besloten dat kamperen op deze manier geen lolletje was maar wat dan wel? Zonder internet is het dan toch wel erg lastig om te plannen. Naar het dorpje gegaan om te informeren naar de mogelijkheden voor het bezoeken van de marmergrotten maar de boten voeren niet meer uit door de harde wind. Een simkaart gekocht van de enige provider met bereik in Patagonia maar nog steeds geen streepje internet. Bij het toeristenbureau langs geweest om te informeren naar een huisje of hotel maar alles was vol. Ondertussen bliezen we nog steeds bijna omver.

In een cafétje gaan zitten en even gepraat met 2 Nederlandse meiden die al 16 maanden onderweg waren. Zij waren min of meer toevallig in dit plaatsje en namen later die middag de bus richting Argentinië. Ik zit al sinds 2002 te wachten om de San Rafael gletsjer te kunnen zien en dat kan het beste vanuit dit dorpje maar nu dus niet met deze wind. Zo frustrerend! Uiteindelijk op de telefoon van een van de Nederlandse meisjes een hotel gevonden en geboekt in Coyhaique, de volgende grote stad en besloten te vertrekken.

De natuur was weer prachtig maar ik voelde me toch down: hadden we te snel opgegeven? Had ik niet op nog meer plekken moeten informeren naar een windvrije overnachtingsplaats? Zo lang verheugd op deze plek en dan zo’n desillusie? Goed en wel op weg kreeg ik berichtjes binnen en kwam mijn nieuwe simkaart tot leven, mét internet. Toen na een kleine 2 u rijden de weg ook opeens overging in glad beton werd alles opeens weer heel normaal. Aan het einde van de middag zagen we stoplichten, taxi’s, grote winkels voor agrarische producten en bouwmaterialen en wisten we dat we een stad aan het binnenrijden waren. We vonden ons hotel gemakkelijk en vooral de kids waren in hun nopjes dat ze 3 nachten mochten gaan slapen in een zacht bed met een eigen badkamer en zelfs een binnenzwembad in het hotel.

Het was vrijdagavond en we hoopten onze was nog ergens af te kunnen geven. Helaas bleek de wasserette net gesloten maar deze ging zaterdagochtend weer open. Beetje rondgereden in het stadje en gestopt bij een leuk uitziend restaurantje (Basilic Bistro). Dit bleek een vegetarische uitspanning te zijn. Prima voor mij maar de kinderen en Pieter waren iets minder enthousiast. Ik vond het in ieder geval heel lekker!

Zaterdagochtend de was weggebracht, een paar boodschappen gedaan, langs de Toyota garage voor een afgebroken plastic klepje (onderdeel moet uit Santiago komen dus moet de verhuurder maar regelen) en een autosleutel bijgemaakt omdat 1 van de 2 was afgebroken. Verder beetje gezwommen en les gegeven. ’s Avonds gegeten in het stadje (niet vegetarisch).

Vandaag ons stevig bezig gehouden met de route voor de rest van onze roadtrip. Gaan we terug naar Puerto Río Tranquilo om de Laguna San Rafael toch nog te kunnen zien? Helaas blijkt alles vol te zitten tot minstens 17 feb. Gaan we naar het noorden en daarna alsnog honderden kilometers terug? Is het dat waard?

Besloten om maandag naar Parque Queulat te rijden om een hangende gletsjer te kunnen zien,  1 nachtje te kamperen en door te rijden naar Parque Pumalín. Een leuk huisje gevonden voor 3 dagen en bijna geboekt via Booking tot we besloten eerst nog even te bellen om te zien of het rechtstreeks goedkoper zou zijn. Aan de telefoon blijkt weinig Engels/weinig Spaans toch echt heel lastig te zijn. Het was me niet duidelijk hoe het nu zat maar volgens mij probeerde iemand me duidelijk te maken dat er 2 nachten beschikbaar waren ipv 3. Omdat ik het niet zeker wist en er op Booking wel 3 nachten vrij waren dat geboekt. Toen begon het gelazer.

Eerst allerlei sms-jes dat er echt maar 2 dagen vrij waren en daarna emails dat er een fout was en dat wij de boeking zouden moeten annuleren. Dat wil ik niet doen omdat wij dan alle nachten moeten betalen. Blablabla. Morgen maar eens contact met Booking.com opnemen om te zien hoe we het kunnen regelen. Er zijn blijkbaar verschillende dubbele boekingen bij de huisjes verhuur en ons hadden ze helaas aan de telefoon gehad dus wij waren het makkelijkst om af te zeggen denk ik. We zullen wel zien.

Het belooft weer een aantal dagen heerlijk weer te worden dus dan gaan we maar weer lekker kamperen en zien we daarna wel verder. Van de San Rafael tour mensen hebben we ook nog geen duidelijkheid dus we zien het allemaal wel. Nu nog 1 nachtje in ons lekkere bed. Morgenochtend de was ophalen, boodschappen doen voor een kleine week en op pad!

We zijn bijgekomen en hebben er weer helemaal zin in om de natuur in te gaan. Als je hier in het stadje bent kun je heel makkelijk vergeten dat er buiten de bebouwde kom meteen niets meer is. Nu toch even ons hoofd er goed bijhouden en voldoende inslaan en geld halen omdat er in de kleine plaatsjes echt bijna niets te koop is, creditcards vaak niet geaccepteerd worden en er zeker geen atm’s zijn. Wanneer ik het volgende verslag kan opladen weet ik niet maar met de overload van de afgelopen dagen is dat misschien ook niet zo erg…

4 feb. 19

We vertrokken met een buitentemperatuur van 12 graden maar er was geen wolkje aan de hemel. Overal schoten hazen en konijnen langs de auto en ook een roofvogel met een konijn in zijn klauwen. Iets na 9.00u waren we in El Calafate waar we tankten, de was ophaalden, naar het postkantoor gingen en ontbeten in een tentje met vieze koffie en broodjes.

Om 10.40u reden we weg uit El Calafate en zoefden we naar El Chalten. De weg was geasfalteerd, vrijwel zonder verkeer, geen wolkje aan de lucht en zicht op Mount Fitzroy vanaf 100km voor El Chalten: perfecte omstandigheden. Af en toe stopten we om een foto te maken. Om 13.00u waren we al in El Chalten dat in het noordelijke deel van Los Glaciares NP ligt. Het is een klein plaatsje vol backpackers en hikers. Pizza gegeten gevolgd door goddelijke (maar veel te zware) desserts, weer getankt en boodschappen gedaan. Je voelt dat je hier aan de grens zit ver van andere plaatsen waardoor de beschikbaarheid van levensmiddelen beperkt is.

Vanuit El Chalten namen we een ripio voor 11km naar camping Eco Bonanza Aventura. Ik had er eerlijk gezed iets meer van verwacht. Het is heel leuk maar een beetje chabby en tingel tangel met toch een behoorlijk prijskaartje. Als je er heel positief naar kijkt dan heeft het een beetje een festival sfeertje maar als het hier zou regenen dan zou het een zielig geheel zijn denk ik. Maar goed, het is dus nog steeds ruim 30 graden waardoor alles er geweldig uitziet. Deze camping ligt aan een snelstromende, ijskoude rivier maar met deze temperaturen is al het water aanlokkelijk dus hebben we onze voeten en onderbenen een ijsbad gegeven.

Omdat we toch beter slapen in een individueel bed dan met zijn 4 in de daktent hebben we hier ook een ‘hokje’ gehuurd, nog spartaanser (en helaas veel duurder) dan het vorige. Plan is om hier 2 nachten te blijven maar het kan zijn dat we toch morgen al doorrijden richting Chili. Dat gaat een pittige rit worden zonder noemenswaardige bezienswaardigheden nog campings/hotels onderweg, dus dat wordt nog een avontuur.

Geschreven 4 feb 2019

El Calafate 1 feb.

Op weg van Laguna Amarga naar de grens met Argentinie reden we even verkeerd maar we kwamen er snel achter en draaiden om naar de juiste weg. De grensovergang van Chili naar Argentinie bij Cerro Castillo was een fluitje van een cent. Met paspoorten, autopapieren en alle aanwezigen langs 2 loketten en we hadden de stempels om Chili te verlaten. Een stuk over niemandsland waar het Chileense asfalt letterlijk overgaat in ripio zodra je op Argentijns grondgebied bent.

Bij de Argentijnse grens stonden wat meer auto’s maar ook zeker niet veel en het wachten aan de verschillende loketten duurde niet lang. We hadden ons eten gesorteerd tussen vers en houdbaar omdat we wisten dat we alle verse producten zouden moeten weggooien maar niemand vroeg ernaar. Er waren geen honden en niemand wierp een blik in de auto dus reden we Argentinië binnen met onze volledige voorraad.

Niet lang na de grens is er een tankstation (Tamil Aike) dat bestaat uit een aftands huisje in niemandsland met 1 pomp voor de deur. Onze uitgestippelde route gaf aan dat we vanaf daar de Ruta 40 gingen vervolgen maar het was een ripio. Op de kaart zagen we een verharde weg die ook naar El Calafate ging maar ruim 75km langer was. We vroegen aan een paar motorrijders naar de kwaliteit van de onverharde weg en volgens hen ging het over goede kwaliteit ripio. Dat hebben we geweten! Het waren 70 spannende kilometers waarin we steeds bang waren voor een lekke band. In totaal waren er 4 tegenliggers wat we op zich fijn vonden zodat we wisten dat we niet de enige gekken waren die die weg namen. Wel een koppel condors van dichtbij gezien die zich tegoed deden aan een schapenkarkas.

Na het ripio avontuur was de weg naar El Calafate verder verhard en we kwamen er vrijdagmiddag aan. Het verbaasde ons heel erg dat we mensen in korte broek zagen lopen maar toen we uit de auto kwamen met onze dikke kleding en bergschoenen voelden we de zomerse warmte. Inkopen gedaan en een restaurantje opgezocht. El Calafate ziet er gezellig uit met veel leuke restaurantjes maar wij wilden liever in een natuurlijker omgeving logeren.

Ik had ondertussen met m’n Argentijnse simkaart weer een beetje bereik en kon onze volgende camping vragen of ze ook een huisje beschikbaar hadden. Dat bleek voor 1 nacht mogelijk. Toegezegd en ergens gaan eten. Na het eten een zak was naar een wasserette gebracht en op weg gegaan voor het laatste uur naar Lago Roca. Met de ondergaande zon kwamen we aan in Nationaal Park Los Glaciares waar camping Lago Roca in gelegen is. Een hele mooie camping met een aantal huisjes langs een snelstromend beekje en een grote campingweide met zicht op Lago Roca.

Het huisje dat wij voor de nacht huurden was een betonnen schuurtje met 2 stapelbedden een tafeltje en een picknicktafel met bbq buiten. Heel spartaans maar schoon met goede matrassen. Heerlijk geslapen! Zaterdagochtend op het gemak ontbeten en ingepakt voor een excursie naar de Perito Moreno gletsjer. Je parkeert en wordt met een busje naar de start van de wandelroute gebracht. Het is allemaal heel erg geregisseerd en toeristisch maar toch is de aanblik van de reusachtige gletsjer fascinerend. Het ijs kraakt luid en af en toe vallen er stukken af. Die komen van een hoogte tussen de 40-70m in het water terecht wat een grote knal geeft. We zagen niet echt mega grote brokken afvallen maar toch indrukwekkend. Na de middag trokken de wolken op en werd het heel warm. We hadden het wel gezien en gingen terug naar de camping.

Zaterdagavond gingen we camperen en we hadden plaats 15 toegewezen gekregen. Een prachtige plek met zicht op het meer. Overal om ons heen werd gegrild en genoten van het uitzonderlijke weer. Het was nog lang heerlijk warm maar zodra de zon onder is koelt het snel af.

Zondag wilden we rustig aandoen. Na het ontbijt heb ik nog een berg was met de hand gewassen en heeft Pieter les gegeven. Toen we net soep hadden gemaakt stopte er een grote auto bij onze plek die er blijkbaar wilden gaan bbq-en. We zagen het ook al op andere plaatsen dat veel mensen in het weekend met vrienden naar een camping komen om te bbq-en. Ze hebben grote koelboxen en een tafelkleed mee, installeren zich, eten en drinken en ’s avonds zijn ze weer weg. Het was wel jammer dat wij opeens gehaast moesten inpakken maar ons huisje voor de nacht was ook klaar dus daar gingen we naar toe. De rustige camping was opeens helemaal vol! We hoorden dat dit soort weer maar 1 of 2 keer per jaar voorkomt dus iedereen wilde ervan profiteren.

Omdat we maandag vroeg wilden vertrekken hadden we voor zondagavond ook weer een huisje gehuurd. Binnen 5 minuten hadden Laurine en Sebastian vrienden gemaakt met de Argentijnse kinderen in het huisje naast ons. Ze kwamen uit Ushuaia en vertelden dat je kon zwemmen in de laguna (blijkbaar het ondiepe deel van het meer). Na de lunch gingen we er met z’n allen naar toe. De moeder van de kinderen, Roxanne, kon niet zo goed Engels maar ze is lerares van een eerste leerjaar dus kon zich daarom misschien goed verplaatsen in iemand die alleen eenvoudige zinnen in de tegenwoordige tijd kan zeggen. Haar man Carlos sprak goed Engels waardoor we meer te weten kwamen over hun leven in de meest zuidelijke stad op aarde. Zo grappig dat je aan de andere kant van de wereld toch weer mensen treft die een beetje zijn zoals wij. Ze hadden een dochter van 11 en een zoon van 9 maar ook nog een meisje en jongen (tweeling) van 6 die ze per ongeluk hadden gekregen… Heerlijk geslapen en om 7.00u opgestaan voor vertrek een uur later. Wat een prachtige ochtend!