Bolivia – 2

In eerste instantie wilden we van La Paz met de nachtbus naar Uyuni reizen om daar een tour te doen over de zoutvelden. Echter lazen we steeds meer over de stad Sucre en leek het ons toch jammer maar zo weinig van Bolivia te zien. Op internet vonden we een aantal enthousiaste verhalen van mensen die een auto hadden gehuurd in Sucre en ook op een Nederlandse reiswebsite las ik dat er sinds kort self-drives door Boliva worden aangeboden. Maanden terug had ik al contact gehad met een verhuurbedrijf in Sucre en we besloten bij dat bedrijf een auto te huren. De bus reservering van La Paz naar Uyuni afgezegd en afgesproken om maandag 4 maart de auto op te halen in Sucre. Vanwege Carnaval was het bedrijf een aantal dagen gesloten maar er zou iemand aanwezig zijn.

De vorige auto’s die we huurden hadden duidelijke knoppen om de 4×4 aan te zetten maar bij de Mitshubishu bleek dit niet zo duidelijk. De mevrouw die het papierwerk in orde bracht wist niets van de auto en sprak geen Engels wat het er niet makkelijker op maakte. Ook telefonisch contact met de vrouw met wie we de verhuur hadden afgesproken maakte niet genoeg duidelijk. Omdat we echt niet wilden vertrekken zonder duidelijke instructie wat aangedrongen waarna er toch mensen naar het kantoor kwamen om alles uit te leggen.

Na korte tijd snapte Pieter hoe alles in elkaar zat en konden we vertrekken. We werden gewaarschuwd voor dronken bestuurders op de weg vanwege Carnaval en daarom veel te toeteren, wat we dus fanatiek deden bij iedere bocht en zijstraat. Zonder kleerscheuren reden we Sucre uit op weg naar Potosí. Het weer was zonnig en warm. Het landschap was niet zo overweldigend mooi als eerder maar toch aangenaam om doorheen te rijden. De weg was goed onderhouden en we moesten meerdere keren tol betalen.

Hoe dichter we bij Potosí kwamen, hoe donkerder de lucht werd en bij het binnenrijden van de stad brak er een fors onweer los. Potosí is de stad waar de Spanjaarden bergen en bergen zilver uit de mijnen hebben (laten) halen en nog steeds wordt er in de mijnen gewerkt. Je ziet her en der mijnen en smelterijen in verschillende stadia van verval. Ik was bang dat de straatjes in Potosí te smal zouden zijn voor onze grote auto maar dat bleek mee te vallen. Wel vervelend was de afwezigheid van een parkeerplaats bij het door ons gereserveerde hostel. We reden er langs en konden nergens stoppen, daarnaast leek het of het dicht was. In de stromende regen doorgereden tot het centrale plein en daar even gestopt. Er was weer een carnavalsoptochtje gaande waardoor sommige wegen waren afgesloten. Bellen naar ons hostel leverde niets op en het was even echt niet leuk. Besloten om er toch nog een keer langs te rijden om te zien of de deur echt gesloten was. Dit bleek niet het geval waardoor we in ieder geval onze bagage af konden zetten. Onze eerste indruk was niet al te best. We zagen een aantal vage figuren die aan het jongleren waren in een centrale ruimte en alles zag er nogal aftands en alternatief uit. Volgens de jongen aan de ‘receptie’ was er een parkeerplaats niet ver weg waar we onze auto zouden kunnen stallen. Een adres had hij niet en met wat vage aanwijzingen gingen we op zoek. Natuurlijk vonden we het niet meteen en werd ons unheimische gevoel nog versterkt door de vage, smalle straatjes waar we door kwamen. Na nog een rondje zagen we een grote poort die open stond. Het leek eerder op een autosloperij maar het bleek mogelijk de auto achter te laten voor een klein bedrag. We controleerden heel goed of we niets van waarde hadden achtergelaten en liepen terug naar het hostel.

Daar bleek de sfeer toch mee te vallen en na ons geïnstalleerd te hebben in een leuke kamer met een traditioneel dicht balkonnetje (een soort erker) zagen we toch de charme van het gebouw. Met een goede renovatie zou het een parel van een boutique hotel kunnen zijn. De ligging bleek ook uitstekend te zijn want binnen 50m wandelde je een voetgangersgebied in. De kinderen wilden graag even ipatten (we hebben er maar een werkwoord van gemaakt) wat Pieter en mij de gelegenheid gaf zelf even een rondje te lopen. Er scheen weer een voorzichtig zonnetje en het oude centrum was klein en gezellig met Engelstalige borden aan de gevels die uitleg gaven over de verschillende gebouwen, onder andere de nationale munt waar het zilver werd omgezet in geld. Vanwege het carnaval was helaas alles gesloten. ’s Avonds met de kinderen gaan eten met lama steak voor Pieter.

De volgende dag vertrokken we na een eenvoudig ontbijtje. Het volgende deel van de route was een stuk mooier qua natuur met afwisselend heuvels, bergen en valleien, overal gesierd door lama’s / vicuna’s / alpaca’s. Vlak voor Uyuni stopten we in een mijndorpje waar er ook oude treinen tentoongesteld stonden. Het was er nogal verlaten en we hoorden harde knallen waardoor Pieter besloot snel terug te gaan naar de auto (waar er niets aan de hand bleek, iets met Carnaval waarschijnlijk). Na nog een klein stukje reden we Uyuni binnen, letterlijk een paar stoffige straten in de woestenij. Helaas zonder de charme van San Pedro de Atacama.

Het hotel, Jardines de Uyuni, dat we gereserveerd hadden gaf ons gelukkig een 3-persoons kamer (i.p.v. de 2-persoonskamer die we gereserveerd hadden denkende dat het 2 twin bedden zouden zijn). Ook hier weer allerlei Carnavals toestanden die vooral inhielden dat er keiharde muziek werd gedraaid en veel gedronken. Wij waren in onze nopjes met hoe leuk het hotel er van binnen uitzag. Er was zelfs een binnenzwembad. Hoe het mogelijk was weten we niet maar het water was enorm warm en de hele ruimte ook. Echt zoals een sauna, je kon er niet lang in blijven. Blijkbaar is -20 C heel normaal in Uyuni in de winter waardoor alles in het hotel dicht en hol-achtig is. Wederom kozen de kinderen voor wat digi-tijd en gingen Pieter en ik op weg om te zien of er toch tourkantoortjes open waren. We kwamen terecht in een kantoortje waar alles in het Koreaans en Japans stond aangeduid en waar het personeel die talen ook sprak. Blijkbaar komen er drommen Aziaten naar Uyuni die ’s morgens, ’s middags en ’s avonds naar de salar willen om foto’s en nog eens foto’s te nemen.

Ondertussen hadden we besloten alleen een tour naar de salar te maken (omdat we daar met onze huurauto niet op mogen rijden) en niet een meerdaagse tocht naar het uiterste zuiden van Bolivia. Dat gebied, Sud Lipez, leek wat ons betreft veel op het gebied rond San Pedro de Atacama dat we al bezocht hadden. Het prijsverschil tussen een groepstour en een prive-jeep bleek niet zo groot dus we besloten daarvoor te gaan. Afgesproken voor de volgende ochtend. Aan het einde van de middag naar een terrein gereden waar oude treinstellen staan weg te roesten. Ondanks dat het eigenlijk een schroothoop is vonden de kinderen het geweldig om overal op te klimmen en leverde het een aantal leuke foto’s op. ’s Avonds buitengewoon lekker gegeten in het restaurant naast ons hotel.

In de ochtend opgehaald voor onze zout-tour. In de supermarkt een paar snacks gekocht, daarna rubber laarzen gaan passen (die hadden we nodig vanwege het laagje water dat nu op de salar staat) en op weg. Het duurde niet lang voor we de zoutvlakte bereikt hadden en onze monden vielen gewoon open van verbazing. Geen plaatje in een reisgids of op internet kan tippen aan de schoonheid van de uitgestrekte zoutwoestijn. Fantastisch! Zachtjes reden we er op en we begrepen meteen waarom we dit met de huurauto niet mochten doen. Je rijdt door een laagje water over een zoutkorst maar daaronder zit water. Door het water smelt de bovenste laag zout waardoor je letterlijk wakken krijgt die je goed moet weten te zitten.

We stopten bij het eerste zouthotel waar je vroeger ook echt kon logeren maar tegenwoordig niet meer. Er staat een standbeeld voor de Dakar ralley en op een verhoging van zout wapperen talloze vlaggen. Op deze plek hoorden we Nederlandse stemmen. Kennisgemaakt met het gezin van Desirée en Allard die met hun 3 kinderen een jaar op wereldreis zijn. We blijken tegelijkertijd op de Galapagos te zijn. De kinderen waren blij met Nederlandstalige leeftijdgenootjes te kunnen spelen. Gegevens uitgewisseld en afgesproken contact te houden.

We vervolgden onze trip verder de zoutvlakte op. In de verte zagen we andere jeeps rijden maar het gebied is zo groot dat je geen last van elkaar hebt. Op een verlaten plek uitgestapt om foto’s te maken. Onze gids wist precies wat hij moest doen en binnen no time lag hij op zijn buik op het zout, beschermd door de plastic automatjes. Hij dirigeerde ons in allerlei posities en maakte zo indrukwekkende foto’s en een filmpje. We stopten nog op een plek met een wak (ongelooflijk hoe veel het op ijs lijkt) om te bekijken hoe de zoutkristallen zich vormen aan de onderkant van de zoutkorst. Prachtige kubusjes, helder als kristal.

Op de terugweg stopten we nog even bij een hotel dat ik graag wilde zien, het Palacio del Sal. Ver boven ons budget maar leuk om even gezien te hebben. Terug in Uyuni aten de kinderen snel een noodle soepje en vertrokken we richting Tupiza. Het landschap veranderde onderweg van grijs en stoffig naar rood en stoffig, een echt wild west landschap met grote cactussen en rotsen in allerlei vormen. Het binnenrijden van Tupiza was een beetje hectisch omdat we de indeling van de straten niet helemaal goed begrepen, hierdoor reden we een stukje tegen de richting in wat afgestraft werd door luid toeterende tuktuk-taxi’s. Toch redelijk makkelijk ons hotel gevonden dat in het midden van de drukke hoofdweg lag. Gelukkig hadden we een parkeerplaats aangevraagd en werd de poort geopend voor onze auto.

We hadden lastminute een erg goedkope kamer gereserveerd dus onze verwachtingen waren niet hoog. Helaas was het aanbod overeenkomstig de prijs: een gedateerde 4-persoons kamer aan de straatkant of een kamer in het modernere deel van het hotel maar zonder ramen! Toch maar deze laatste optie genomen omdat er direct buiten onze kamer een terras was met tafel en stoelen die we ons snel toegeëigend hebben. We bleven 3 nachten in Tupiza en we hebben het er erg fijn gehad. Er zijn geen grote bezienswaardigheden maar dat was eigenlijk ook wel relaxed. Het stadje bleek vrij aardig en tijdens een paardrijtocht maakten we het western-landschap van dichtbij mee. Het hotel had een heerlijk zwembad, de mensen waren aardig en alles werd iedere dag grondig schoongemaakt.

Op zaterdag 10 maart vertrokken we in de loop van de ochtend voor een flinke rit naar Tarabuco. Deze plaatst staat bekend om de grote markt die er op zondag plaatsvindt en waar lokale mensen uit de wijde omgeving hun waren aanbieden. Het is een klein dorp, hoog gelegen en er is weinig toeristische infrastructuur. Uit de Lonely Planet maakte ik op dat er een jeugdherberg was waar je op aanvraag zou kunnen overnachten. Na wat ge-email was het geregeld en werd er op onze komst gerekend. Aan het einde van de middag reden we door de stadspoort van het verlaten uitziende plaatsje. In het centrum zagen we de straat met de jeugdherberg al snel maar er stond een grote vrachtwagen geparkeerd. Blijkbaar had niemand daar last van. De andere straat die we zouden kunnen nemen was ook geblokkeerd maar het busje maakte even plaats voor ons. De jeugdherberg had een grote houten deur en na geklop werd er opengedaan. De mensen die er woonden/werkten spraken geen Engels en de Duitse vrijwilligsters waren het weekend in Sucre om uit te gaan.

Met wat handen en voeten begrepen we dat we onze auto op de binnenplaats konden zetten voor de nacht om deze de volgende ochtend om 7.00u te verplaatsen naar een zijstraatje zodat we weg zouden kunnen als we klaar waren met de markt. Het was allemaal een beetje wennen, ook omdat het heel fris was in Tarabuco. De jeugdherberg is gevestigd in een koloniaal gebouw met enorm dikke muren, een charmante binnenplaats en een open gallerij op de eerste verdieping. Daar bleek zich ook onze slaapkamer te bevinden, een mooie grote kamer met 3 brede eenpersoons bedden en een stapelbed. Er waren geen andere gasten dus we hadden plaats. De badkamer was erg eenvoudig met een ‘suicide shower’, een douche met een elektrisch verwarmingsdeel boven op de kop. Het zag er niet al te degelijk uit dus douchen stelden we een dagje uit. We hadden het zo koud! Dit waren we niet meer gewend… na een klein rondje in het stadje hadden we het wel gezien en gingen we terug naar ons hostel. We konden met de pot mee-eten en het was een lekkere maaltijd: aardappelpuree met een soort courgettesaus en alleen voor Pieter een stukje vlees. Een lokaal biertje erbij (in een literfles), prima. Na het eten gingen we meteen naar bed waar we bij gebrek aan verwarming sliepen met onze truien aan. Gelukkig bleken de dekens lekker warm waardoor we een goede nacht hadden. De volgende ochtend regende het pijpenstelen en was er van markt weinig te zien. Pieter verplaatste voor de zekerheid toch maar de auto. Na een ontbijtje gingen we de modderige straat op en zagen we verschillende kraampjes maar van een indrukwekkende markt was geen sprake. Achteraf hoorden we dat de markt deze keer zo klein was omdat precies een week later het jaarlijkse festival gehouden werd waar veel mensen zich op voorbereiden. Een paar kleinigheidjes gekocht maar het beteugelen van mijn kooplust was erg eenvoudig omdat ik geen dingen zag die ik graag wilde hebben. We kwamen Desirée, Allard en de kinderen weer tegen die vanuit Sucre een dagtocht maakten met een gids waarbij ze ook de markt bezochten.

Rond de middag besloten we Tarabuco te verlaten en naar Sucre te gaan. Hier hadden we een appartement gereserveerd dat we na een beetje zoeken vonden. Het contact vooraf verliep in vlot Engels over de app maar deze persoon bleek in Argentinië te wonen en de zaken voor zijn schoonmoeder waar te nemen. Deze mevrouw sprak geen Engels en kon ook niet autorijden waardoor Pieter de auto verplaatste die op de plek stond waar wij mochten staan. Het appartement bereikte je via een paar steile trappen maar was erg mooi en modern met een prachtig uitzicht over de stad. Er was ook een binnenzwembad maar de verwarming deed het daar niet van zodat alleen de kinderen er gebruik van wilden maken. ’s Middags naar het centrum gewandeld omdat ik het niet aandurfde met de auto te gaan en in een hectische binnenstad te belanden. Onterechte angst bleek dit te zijn want de zondagmiddag was heerlijk rustig in de binnenstad. We dronken koffie en aten een ijsje en besloten toen toch maar een taxi terug te nemen vanwege de steile klim die we anders naar boven zouden hebben.

De kinderen waren zo blij dat ze weer eens mochten kiezen wat ze wilden eten dat ze meerdere borden basmatirijst met groente saus en gegrilde worstjes aten. In de buurt van Sucre ligt een bergketen met verschillende traditionele dorpjes. Ik had gelezen dat je er mooi zou kunnen wandelen dus we gingen maandag op weg naar Quila Quila. Mensenlief! We zijn ondertussen heel wat gewend qua wegen maar dit overtrof alles. Het duurde eerst bijna een uur om Sucre uit te komen door wegwerkzaamheden aan een groot kruispunt waar wij langs moesten. Een omleiding was niet aangegeven en we kwamen door buurten waarvan ik blij was dat we er weer uitkwamen en over straten zo steil dat je in je stoel zat als bij een vliegtuig dat opstijgt. Toen we eindelijk de stad uit waren ging de weg meteen over in hele slechte ripio langs afgronden die direct naast de (smalle) weg steil naar beneden gingen zonder vangrail. Soms was er aan de andere kant een berg als een soort denkbeeldige leuning maar af en toe was er aan de andere kant ook alleen maar ravijn. Keren was geen optie dus we ploeterden voort.

Aan het einde van deze weg zagen we weer een paar armzalige huisjes en iets verder kwamen we aan in het dorpje Quila Quila waar we vrijwel meteen, op een vrij agressieve manier aangeklampt werden door een vrouw die ons wilde dwingen mensen mee terug naar Sucre te nemen. Dan ben je bij Pieter aan het verkeerde adres. Wel of geen Spaans maakt niet uit maar het was snel duidelijk dat we niemand mee terug gingen nemen en dat we eerst eens gingen bijkomen van de stressvolle rit hier naar toe. Naast Quila Quila bleken militairen te oefenen. We zagen ze eerst in het dorpje rond lunchtijd en daarna hoorden we zware ontploffingen in de bergen. Redelijk onheilspellend en onaangenaam. In Quila Quila is niet veel te zien. Er is een klooster dat blijkbaar gerestaureerd is maar behalve de mooie witte buitenkant konden we er niet van zien. We informeerden bij iemand die we tegenkwamen naar een wandeling waar ik over gelezen had maar het werd niet duidelijk waar de wandeling begon of wat er te zien zou zijn. Met behulp van de gps op de telefoon op pad gegaan voor, wat we dachten, een makkelijke en niet al te lange wandeling. Dit bleek een misrekening. De afstand was niet heel erg groot maar het hoogteverschil wel dus uiteindelijk bleek het een zware tocht. Eenmaal boven vonden we een grote steen met daarin verschillende voorstellingen gekrast. Of dit nu echt was werd niet duidelijk maar toen we iets verder keken zagen we voorstellingen in verschillende stenen. Hoe langer je keek hoe meer verschillende dingen je zag. Ik vond het fascinerend! Er was verder helemaal niemand en ook geen enkele afrastering of bescherming van de petroglyfen. De wandeling naar beneden was niet makkelijk maar ging wel veel sneller en met een lucht die steeds donkerder werd waren we blij dat we terug in het dorpje waren.

De terugtocht ging een stuk beter omdat we nu wisten wat we konden verwachten. Ook reden we nu zo naar ons appartement. Thuisgekomen bleken onze armen flink verbrand tijdens de wandeling. Weer zelf gekokkereld en genoten van een onweer boven Sucre.

Dinsdag moesten we de auto weer inleveren maar we besloten in de ochtend nog even naar het dino-park te rijden. Op het terrein van een cementfabriek zijn veel pootafdrukken van dinosaurussen gevonden waardoor er nu direct naast de fabriek een dinosaurus museum is gevestigd. Dit bleek nogal teleurstellend. De film die we bij aankomst konden zien bleek zo ongeveer het interessantste te zijn en de kinderen vonden de speeltuin waarin ze zogenaamd een dino-fossiel konden opgraven het leukste. Niet lang gebleven en naar de binnenstad gereden waar het kantoor van de autoverhuurder dicht bleek te zijn voor de lunch. Geparkeerd en zelf ook gaan lunchen in restaurant Amsterdam. Behalve de naam en een fiets in het logo is er geen verdere verwijzing naar de stad wat ik erg jammer vond. Het was er wel mooi en het eten was lekker maar we waren er helemaal alleen wat niet echt gezellig is. Hierna is Pieter de autosleutels gaan inleveren en heb ik met de kinderen aangeschoven bij  de telecomwinkel van Claro omdat mijn internet het opeens niet meer deed.

Gelukkig hadden ze het daar snel weer aan de praat. Hierna zijn we naar Casa de la Independencia gegaan waar Pieter en ik de rondleiding hebben gevolgd en de kinderen onder het toeziend oog van de bewakers op onze telefoons speelden. Het gebouw is prachtig gerestaureerd en we leerden weer wat meer over de onafhankelijkheidsstrijd van de Zuid-Amerikaanse landen. Hierna nog wat meer door de stad gewandeld en bij een kerk naar binnen gestapt met een hoge toren. Hier bleken we op te kunnen wat boven gekomen heel eng bleek te zijn door het ontbreken van een fatsoenlijke balustrade.

13 maart namen we afscheid van Sucre en gingen we terug naar La Paz waar we deze keer in de oude stad verbleven bij Loki Boutique. Aangekomen in La Paz sloeg de hoogte en verontreiniging meteen weer op onze keel. Loki Boutique is gevestigd in een heel mooi koloniaal gebouw, een tikkeltje vergane glorie maar heel sfeervol. Helaas kregen wij 2 kamers aan de binnenplaats op de begane grond waardoor het leek alsof de stinkbussen hun dampen rechtstreeks onze kamers in bliezen. De kamer van Pieter en mij was ook heel erg klein. Maar goed, je kunt niet altijd geluk hebben en het was er verder gezellig dus niet getreurd. De kinderen weer digitaal geparkeerd zodat wij er even op uit konden om een cadeau voor Sebastian zijn verjaardag te kopen. Er zijn warenhuizen maar de waren die er verkocht worden zijn voor ons weinig aanlokkelijk. De speelgoedwinkels zijn redelijk goed gesorteerd maar omdat er maar zo’n kleine groep mensen is die het zich kunnen veroorloven liggen de prijzen hoog. Voor een op afstand bestuurbare auto betaalden we bijna twee keer zoveel als de internetprijs van Nederlandse webshops.

’s Avonds in het hotel gegeten. Sebastian wisselde op de valreep zijn twee voortanden zodat hij in stijl zijn zevende levensjaar kon vieren. De ochtend van 14 maart begonnen we met het toezingen van Sebastian. Er was een telefoontje van oma Tonny, tante Mignon en de nichtjes, een kaart van opa en oma Limburg (die al maanden in de bagage zat) en een slagroomtaart bij het ontbijt die aangeboden werd door het hotel. Gelukkig was Sebastian heel blij met zijn cadeau en scheurde de auto niet veel later door de gangen.

Voor de lunch hadden we gereserveerd in Restaurant Gustu (chef van Moma Kopenhagen die een dependance in La Paz heeft geopend). Het restaurant was heel mooi en het menu lekker maar het feestvarken vond het niet leuk. Daarna naar het winkelcentrum waar we hoopten wat kindervermaak te vinden maar dit bleek beperkt tot een (overigens splinternieuwe en moderne) bowlingbaan. Dit bleek een schot in de roos!

Gelukkig was er een grotere kamer beschikbaar en zijn we toch nog voor 1 nachtje verhuist om de bagage ook weer wat beter in te kunnen pakken. De volgende ochtend was weer een vroege want we werden opgehaald door Bolivia Hop om met hen per bus door te reizen naar Peru.

Na een niet al te lange rit zagen we het Titicacameer liggen. We moesten uit de bus omdat de bus zonder passagiers op een overzetpont ging en de passagiers apart in kleine bootjes. Aan de overkant konden we heel even een rondje lopen en het openbare toilet (…) bezoeken. Daarna door voor de eerste lange stop: Isla del Sol. Het handige van Bolivia en Peru Hop is dat de kaartjes die je bij ze koopt flexibel zijn. Je koopt een kaartje voor een bepaald traject, in ons geval La Paz-Cusco, en je kunt kiezen of je dit traject in 1 keer wilt doen (zoals wij) of dat je een nachtje blijft slapen op 1 van de tussenstops en daarna weer verder reist. Vanwege onze (toch wel zware) bagage leek het ons handiger om door te reizen met een tussenstop van een paar uur naar Isla del Sol in het Titicacameer. De bagage blijft dan in de bus zodat je je handen vrij hebt tijdens de uitstap.

Achteraf had ik toch wel graag een nachtje op Isla del Sol willen blijven. Er hing een aangename, rustige sfeer. De boot er naar toe duurt bijna 1,5 uur, aangekomen heb je een uur ter plekke voordat je de boot weer terug moet nemen om op tijd bij de bus te zijn. Maar goed, iets voor een volgende keer! Na het flitsbezoekje aan het eiland van de zon was het nog maar een klein stukje tot de Peruaanse grens. Daar werd de bagage uit de bus gehaald en ging je naar de Bolivaanse douane om je exit stempel te halen.

Ons Bolivia Hop mannetje had ondertussen een bakfiets gecharterd waar we alle bagage op konden leggen om de weg naar de Peruaanse grens, die we te voet moesten afleggen, iets makkelijker te maken. We zijn ondertussen redelijk bedreven in de taakverdeling. 1 van ons gaat snel het douanekantoor in om in de rij te gaan staan voor de stempels terwijl de ander naar de bus of boot spurt om daar goede plaatsen te bemachtigen. In dit geval redelijk belangrijk omdat we nog heel wat uurtjes voor de boeg hadden. De stoelen onderin de bus zijn het grootst en daar zijn dan weer de voorste stoelen de beste. Gelukkig lukte het om die stoelen te claimen. Nadat iedereen zijn stempels had vertrok de bus op weg naar Puno.