La Paz – Oruro

Op een zonnige donderdagochtend vertrokken we vroeg naar de luchthaven van Santiago voor onze vlucht naar La Paz. Het duurde even voor we opstegen door een technisch probleem in de cockpit maar we hadden een gezellig gesprek met de jongen die naast Pieter zat en die, hoe toevallig, ook weer uit Amsterdam kwam en Robert heette (net zoals de andere jongen uit Amsterdam die we in Argentinië tegenkwamen met zijn kersverse vrouw).

Geland op La Paz vielen ons, naast de hoogte die we voelden zodra we uit het vliegtuig stapten, de eenvoudige uitstraling van het luchthavengebouw op. Je gaat een jaar of 20 terug in de tijd lijkt het. Bij de douane werden we in gebroken Nederlands welkom geheten door een corpulente beambte. Hij bleek naar Nederland gekomen te zijn voor de liefde en in Zevenaar gewoond te hebben. Aangezien hij weer terug was in La Paz zal het met die liefde niet gelukt zijn denk ik.

In de aankomsthal proberen te pinnen wat niet lukte, dan maar wat dollars wisselen. Met de verse Bolivianos een sim-kaart aangeschaft waardoor ik meteen berichtjes ontving (in perfect Engels) van onze gastvrouw in La Paz. In een taxi gestapt en op weg. Wat opviel waren de kleuren en de traditioneel geklede mensen. Ik dacht dat de lange zwarte vlechten, de bolhoedjes en de gekleurde strokenrokken iets waren voor folkloristische gebeurtenissen maar blijkbaar is het de dagelijkse dracht van veel vrouwen. Ook dragen ze bijna allemaal een gekleurde deken om de schouders waar van alles in kan zitten, ook redelijk grote kinderen!

De luchthaven van La Paz ligt in El Alto, een hooggelegen drukbevolkt plateau tussen de bergen. De oude stad ligt beneden en nog weer een stuk lager ligt Zona Sur, het rijkste deel van de stad. Onze accommodatie lag in de wijk Sopocachi. De taxi nam weggetjes die steil naar beneden liepen en kris kras gekruist werden door bussen, vrachtwagens en auto’s waarvan de een nog zwartere rookwolken uitliet dan de ander. De adem word je in La Paz benomen door de hoogte maar ook door de luchtverontreiniging. Best eng om mee te maken. Heelhuids aangekomen bij onze accommodatie.

Iedere keer dat we voor de eerste keer ergens aankomen denk ik weer: waar komen we nu weer terecht. Het ziet er aan de buitenkant vaak heel anders uit dan ik verwacht op basis van de foto’s van de accommodatie zelf. Het gebouw waar we nu naar binnen gingen had beneden wat schamele winkeltjes met een soort kantoorgebouw erboven. Tussen de etalages zat een glazen deur waarachter een gang zat met een conciërge aan het einde die onze aankomst registreerde. Naar de 7^de verdieping waar een moderne verdieping was met deuren met elektronische Samsung sloten. Onszelf binnengelaten met de ontvangen codes. Het appartement bleek modern, mooi en ruim met ruiten van vloer tot plafond (eng voor iemand met hoogtevrees…) en een indrukwekkend uitzicht.

De reden dat we eind februari in Bolvia wilden zijn was het carnaval in Oruro. Ik had maanden geleden al geïnformeerd naar de mogelijkheden om tijdens het carnaval in Oruro te verblijven maar dit bleek schrikbarend duur. Ook de dagtours die ik vanuit België vond kosten honderden dollars. Via via terecht gekomen bij een reisbureautje dat verbonden is aan een hostel die een dagtour aanboden voor een redelijk bedrag. Toen we een beetje bijgekomen waren zijn we daar naar op weg gegaan. De afstand was niet groot maar de taxi die we namen stond al vrijwel meteen muurvast. Blijkbaar een normale situatie in La Paz maar nu nog verergerd door Carnavalstoestanden waardoor alles nog extra stropte.

Het tafereel dat je overal ziet zijn kinderen en tieners die elkaar bespuiten met schuim uit spuitbussen. In La Paz waren het grote drommen tieners die zich gillend verplaatsten. Onze kinderen waren er nogal door geïntimideerd en waren bang dat ze op ons zouden spuiten. De angst voor de spuitbussen zou in de komende dagen omslaan van voorzichtige fascinatie naar lichte obsessie toen ze erachter kwamen dat het heel leuk was om elkaar en andere kinderen te bespuiten!

Terug naar onze zoektocht naar het reisbureautje. Na een half uur gedaan te hebben over een paar honderd meter, uit de taxi gestapt en ons door de mensen- en automassa gewurmd. Ook iets wat ik vaak in het begin op een nieuwe bestemming ervaar is een extra gevoel van onveiligheid. Ik dacht dat La Paz enorm gevaarlijk zou zijn en dat we veel risico liepen om beroofd of gerold te worden. Op zich een goede instelling misschien, zeker met kinderen ben je beter iets te voorzichtig denk ik, maar ontspannen is het niet… Er gebeurde helemaal niets, de mensen zijn erg aardig en het verkeer is manisch maar toch gaat alles zonder kleerscheuren langs en door elkaar heen.

Het reisbureau gevonden in Loki Hostel waar we geholpen werden door een aardig meisje dat ook al heel goed Engels sprak. Een aangename verrassing na het weinige Engels dat gesproken werd in Argentinië en Chili. Bij haar een dagtour aangeschaft naar de grote carnavalsoptocht van zaterdag 2 maart in Oruro. Besloten om geen taxi meer te nemen maar naar huis te wandelen. Onderweg een nieuwe leren ceintuur voor Pieter gekocht en ons afzijdig gehouden van de steeds grotere groepen uitgelaten tieners met Carnavals gekte.

Onze gastvrouw om advies gevraagd voor eetgelegenheden en ’s avonds in een van de suggesties gaan eten. Een gezellige plek maar de kinderen kregen opeens een slaapklopje waardoor het allemaal te lang duurde voor ze. Lekker geslapen en de volgende ochtend was de zon er. Ik wilde heel graag naar de kapper en Pieter wilde graag de kabelbanen van La Paz uitproberen. De verschillende wijken van de stad worden met elkaar verbonden door Oostenrijkse-‘ski’-liften, iedere lijn in een andere kleur. Met mijn hoogtevrees zag ik het totaal niet zitten om in de ‘eitjes’ te stappen voor de lol, dus we besloten op te splitsen.

Laurine en ik gingen langs de kapper waar ik 2 uur later terecht kon. In de tussentijd hadden wij een gezellig moeder-dochter momentje, wandelden een rondje en dronken koffie. Pieter en Sebastian verkenden de stad vanuit de lucht.

De kapper zag er (zoals de meeste dingen in La Paz) een beetje gedateerd uit maar modern genoeg om me er te laten behandelen. In eerste instantie ging dit ook allemaal goed. Het verven gebeurde op min of meer dezelfde manier als bij mijn vertrouwde kapper Koffijberg in Amsterdam maar toen het tijd was voor het uitspoelen ging het mis. Er werd nog een product op mijn haar aangebracht.

Ik lag met mijn hoofd in de wasbak en zag niets van wat ze aan het doen waren. Ik vroeg het, maar veel verder dan dat het een ‘tonic’ zou zijn begreep ik niet. Toen begon ik een scherpe geur waar te nemen gevolgd door een steeds pijnlijker gevoel op mijn hoofdhuid. Binnen een halve minuut raakte ik in paniek omdat het echt veel pijn begon te doen. Ik probeerde dit duidelijk te maken maar de kapster suste en zei dat het nog maar 5 minuten erop zou hoeven te zitten. 5 minuten! Ik dacht dat ik gek werd!

De onmacht om me uit te drukken gecombineerd met de pijn op mijn hoofd werd me teveel en met veel emotie maakte ik het personeel duidelijk dat ze het product onmiddellijk weg moesten halen. Dat begrepen ze gelukkig en zodra het uitgespoeld was verdween de pijn. Ik weet nog steeds niet wat het voor product was. Na deze toestand werd mijn haar heel voorzichtig geknipt en gedroogd door de baas en ging ik toch nog met een tevreden gevoel de deur uit maar ik was er wel door aangeslagen. Pieter en Sebastian hadden hun avontuur in de eitjes goed doorstaan en kwamen terug met enthousiaste verhalen.

Met de caranvalssfeer die je overal zag en voelde hadden de kinderen hun zinnen gezet op het aanschaffen van een carnavalsoutfit voor onze tour op zaterdag. Toen we donderdagmiddag met de taxi vast stonden kwamen we door een straat die helemaal bezaaid was met stalletjes met outfits en attributen maar die straat terugvinden bleek onmogelijk. Na veel zoeken en vloeken door de steile straatjes waar we hijgend en puffend langs omhoog klommen vonden we gelukkig nog een aantal kraampjes op een plein. De prijs voor de pakjes bleek er ruim boven de prijzen te liggen die we ter indicatie aan het meisje van het reisbureau hadden gevraagd maar we waren zo opgelucht dat we nog iets gevonden hadden dat we deelden in de blijdschap van de kinderen die allebei een glanzende polyester outfit met masker kozen. Onderweg iets gegeten en naar huis voor een korte nacht.

Om 3.20u zou een taxi ons ophalen. De conciërge van ons gebouw werd wakker toen wij naar beneden kwamen (hij slaapt volgens mij achter in de gang??) en was verontrust dat we op dat tijdstip de straat opgingen. Om 3.25u nog geen spoor van de bestelde taxi. Gebeld naar het nummer dat we gekregen hadden en begrepen dat de chauffeur op de luchthaven was. Met behulp van de conciërge een andere taxi genomen naar een café dat 24 uur open is en waar we opgehaald zouden worden. Ik was echt een beetje bang in nachtelijk La Paz, zeker toen we bij Café Ciudad aankwamen en er allerlei dronken mensen buiten stonden en er met veel lawaai aan de weg gewerkt werd. In het café heerste een vreemde sfeer maar we waren er wel veilig. Helaas geen spoor van de bus.

Gebeld naar het hostel waar we de tour geboekt hadden en begrepen dat we daar naar toe moesten komen. Aan een ober gevraagd om ons te helpen op een veilige manier in een taxi te stappen en wederom door nachtelijk La Paz. Bij het hostel werden we gelukkig binnengelaten en gingen ze aan het bellen. Na een kwartier of zo kwam er een mevrouw binnen die zei dat we mee mochten komen en daar stond een tourbus buiten. Uiteindelijk ging die bus nog mensen ophalen op allerlei plaatsen en kwamen we om 4.15u nog een keer langs Café Ciudad. Wij zaten toen al lekker in de bus met ieder een slapend kind over onze schoot gedrapeerd.

De route naar Oruro ging verder vlot en vroeg in de ochtend kwamen we aan. We kregen allemaal een bandje om van ons tribunevak en werden duidelijk geïnstrueerd. Ik had me voorbereid op een hectische sfeer in Oruro maar dat bleek niet zo te zijn. Het was zonnig, gezellig en de eerste groepen paradeerden al door de straten. Vorig jaar zijn er mensen omgekomen bij incidenten gerelateerd aan het carnaval waardoor er nu enorm strenge veiligheidseisen waren. Zo was het verboden om alcohol te drinken voor 19.00u en was het hele gebied afgezet en bewaakt door militairen. Met ons bandje konden we die zone binnen en rustig rondlopen. Het carnaval was echt fantastisch! Prachtige kostuums en dansen, geweldig om mee te maken.

Rond 20.00u vonden wij het wel welletjes. We zagen dat de flessen sterke drank werden opengetrokken, het werd donker en de sfeer veranderde. In de bus hebben we nog een uurtje gewacht tot de rest van de groep terugkwam en rond 1.00u waren we weer in La Paz.

Zondag was een rustige dag. Aan het einde van de middag hebben we een groot stuk bagage weggebracht naar het hotel waar we naar toe gaan als we weer terugkomen in La Paz.

Maandagochtend ons in een piepklein Uber-autotje gepropt dat ons naar de luchthaven bracht. Op naar Sucre voor een nieuwe road trip!